Maandelijks archief: februari 2016

Column: komt een man bij de inloopochtend…

Logo DANG 2015Hij is bijstandsgerechtigd en doet zijn relaas op de inloopochtend van DANG. Vertelt hoe hij jarenlang van dwangarbeidtraject naar op-tijd-leren-komen-project wordt gepusht. Hoe bij weigering van die dwangarbeid zijn uitkering wordt gekort. Er volgen niet alleen sancties bij het weigeren van zogenaamde reïntegratietrajecten, nee, na elke bureaucratische blunder wordt zijn uitkering gekort. Zelfs in het meenemen van een vertrouwenspersoon naar een gesprek ziet men kennelijk reden om deze man keihard aan te pakken. Weer een sanctie.

Het is of ze in zijn woonplaats een stoplicht in de bijstand hebben geplaatst, en als er iemand passeert snel op een knop drukken waardoor de passant door rood licht rijdt en er likkebaardend bonnen worden uitgeschreven. Een smerig ontmoedigingsbeleid en kassa voor de gemeente: hoe minder bijstandsgerechtigden hoe beter.

De dwangarbeidtrajecten zijn uitbesteed aan onder andere lokale (wsw-)bedrijven. Die maken goede sier met al “hun” gratis dwangarbeiders. De plaatselijke politiek gaat er prat op: ‘kijk eens wat een geweldige ‘social return’-ondernemers onze gemeenten rijk zijn! Samen pakken wij voortvarend de baanlozen aan!’ De uitvoerende consulenten en coaches van het bijstandsregime (collaborerende pennenlikkers!) worden goed betaald voor hun bullshitjobs.

Dat gegeven steekt de vertellende man: “Zij hebben een goed salaris en kunnen deelnemen aan de maatschappij. Ik voel mij daarentegen steeds meer buiten de maatschappij staan. Het wordt mij onmogelijk gemaakt om in de maatschappij te zijn.” De man vertelt veel meer. Over bezwaarcommissies en rechtszaken. Hij is gedreven in zijn juridisch verzet. En verhaalt over hoe de mensen om hem heen hem supporten, en hij hen. Zo overleeft hij. Dag in, dag uit.

Ik hoor het groen(s)linkse en andere rechtse lezers nu denken: “Ha, wederkerigheid, wederzijdse hulp! De man ging niet dood door dwangarbeid en sancties! Zie je wel dat mensen goed zijn. Zie je wel dat mensen voor elkaar willen zorgen. Weg met die te dure sociale zekerheid!” (Kropotkin – en met hem een heel leger linkse revolutionaire denkers – draait zich bij deze reactionaire twist driedubbel om in zijn graf. Sterker nog, hij verrijst en komt jullie persoonlijk de mond wassen.)

De man heeft slapeloze nachten. Hij is moe en soms moedeloos. Dit kan zo toch geen jaren doorgaan…? Hij komt graag naar de inloopochtend. Want daar komen mensen die in dezelfde shit zitten. Het gaat niet zozeer om die shit (gedeelde shit is halve shit?). Nee. Samen de strijd aangaan, dat sterkt hem. Pept hem op, laat zijn hoofd weer recht op zijn lijf staan. Dan kan hij er weer tegenaan.

En als de deuren van de Rosa – waar de inloopochtend van DANG wekelijks wordt gehouden – weer sluiten, dan is iedere bijstandsgerechtigde strijder weer alleen. Zo ook deze man.

Einde column? Nee.

Na het relaas van de man was ik kwaad. Pisnijdig zelfs. Omdat ik bij het verhaal van deze man, en van vele anderen, vaak kotsmisselijk word. Verdrietig ook. Iets in mij wilde het nu even niet processen, niet voelen. Te beklemmend. De ontmenselijkende dagelijkse realiteit. Die schijnbare uitzichtloosheid. De donkere toekomstmuziek die voor zoveel mensen speelt. Ik wilde mij eigenlijk distantiëren. Van mijzelf ook. Ik ben deze man niet, maar onze ervaringen komen overeen en kennen eenzelfde grond.

Na het het verhaal van de man die op de inloopochtend kwam deed ik huishoudelijke klussen en draaide keihard de meest – geweldige – fucked up jazz die ik kon vinden (Cecil Taylor). Daarna landde ik weer.

Het is niet dat ik ervaringen over repressie, armoede, uitsluiting en wat dat doet met mensen niet wil horen. Nee, ik wil goddomme dat dit alles stopt. Kap met het downgraden van levens van bijstandsgerechtigde mensen! Stop de dwangarbeid! Hef de baanlozenindustrie op! Stop de armoedepolitiek! Afschaffen, die hele Participatiewet!

En net zoals de man die naar de inloopochtend kwam, heb ook ik mijn bondgenoten nodig. Om weer te ervaren dat we niet alleen (hoeven te) zijn. Dat we niet in ons eentje hoeven knokken. Dat we sterke collectieven – van onderop! – kunnen en moeten vormen.

Dus: no more participatie shit! Get together, organize & smash it!

Puk Pent

PS De inloopochtend van DwangArbeid Nee Groningen, waarin ook Doorbraak meedoet, is iedere woensdag van 10:00 tot 12:00 uur in de Rosa, Folkingedwarsstraat 16a, Groningen. Iedere tweede woensdag van de maand is jurist Ron van Asperen aanwezig om bij te dragen aan juridisch verzet.

(Overgenomen van doorbraak.eu)

Advertenties