Maandelijks archief: april 2016

Baanlozen storten hun hart uit bij strijdbare Groningse actievoerders tegen dwangarbeid

logo
logo

Vanochtend hebben ongeveer vijftien leden en sympathisanten van DwangArbeid Nee Groningen (DANG), waarin ook Doorbraak meedoet, een “pik het niet”-actie gevoerd bij het Groningse Werkplein aan het Uitbuiterplein. De actie was gericht tegen dwangarbeid, maar ook tegen het verdere repressieve regime dat baanlozen wordt opgelegd.

Tijdens het uitdelen van flyers spraken de actievoerders veel bijstandsgerechtigden aan die naar Sociale Zaken gingen. Sommigen vertelden meteen waar ze precies voor kwamen, en welke problemen de gemeente voor hen veroorzaakte. Onderdeel van de actie was het mobiele juridische DANG-spreekuur, en dat kon hen in sommige gevallen meteen van enig advies voorzien. Enkelen kwamen later opgelucht naar buiten, anderen bleken boos op de gemeente. Opvallend was dat enkele baanlozen vertelden over dwangarbeidtrajecten zoals die staan beschreven in “Het grote dwangarbeid-overzicht”. Onder meer dat ze met bussen naar Zwolle vervoerd werden om gratis aan de slag te gaan met postbezorging bij PostNL. Ze vertrokken elke dag ’s morgens al om half zeven en waren pas om zeven uur ’s avonds weer terug thuis.

Spandoek, straatnaambord en verbodsbord.
Spandoek, straatnaambord en verbodsbord.

Het weer was niet al te slecht, met af toe zelfs een zonnetje, maar toch besloot het spreekuur zich onopvallend naar binnen te verplaatsen. Ruim een uur lang kregen baanlozen dus in het hol van de leeuw advies over hoe zich de gemeente van het lijf te houden.

Overal groepjes actievoerders in gesprek op het Uitbuiterplein.
Overal groepjes actievoerders in gesprek op het Uitbuiterplein.

Een gemeente-ambtenaar vertelde buiten dat ze als baanloze zelf ook eerst dwangarbeid had moeten verrichten, en later een baan bij de gemeente had weten te bemachtigen. Een onthullend verhaal, maar vooral opvallend was dat ze zelf het begrip “dwangarbeid” gebruikte.

De problemen waar de baanlozen tegen aanliepen, werden meteen in de vorm van leuzen op de staat gekrijt, zoals je hieronder kunt zien.

Eric Krebbers

Bijstand is een recht, geen gunst!
Bijstand is een recht, geen gunst!
Jetta Klijneersma.
Jetta Klijneersma.
Meer uitkering, minder dwang.
Meer uitkering, minder dwang.
Pik het niet.
Pik het niet.

26 april, Groningen: “pik het niet” protest-actie tegen het bijstandsregime

Logo.
Logo.

Op dinsdag 26 april organiseert Dwangarbeid Nee Groningen (DANG) een protest-actie op het Uitbuiterplein voor de ingang van de Sociale Dienst. DANG, waarin ook Doorbraak meedoet, eist de afschaffing van het bijstandsregime. Onder de Participatiewet leven baanlozen in armoede, wordt hun privacy doorlopend geschonden en moeten ze dwangarbeiden. Dit moet stoppen! Maar dat gaat niet zomaar gebeuren. Teveel politici en andere belanghebbenden hebben er baat bij om dit regime in stand te houden. Daarom moeten we ze samen onder druk zetten. Kom ook, en doe mee!

Protest-actie
Dinsdag 26 april
Van 10:00 tot 12:00 uur
Uitbuiterplein
(Voorheen Harm Buiterplein)
Groningen
Facebook-event

Als wij in Groningen een uitkering aanvragen doen we dat bij de soos op het Uitbuiterplein (voorheen Harm Buiterplein). Vaak duurt het weken voordat we een bijstandsuitkering krijgen. De aanvraag wordt gescreend op ‘rechtmatigheid’, en we worden ingedeeld op kleur, gender en arbeids- en loonvermogen. Die indeling bepaalt mede hoe we als bijstandsgerechtigde worden ingeschaald op hun ‘participatieladder’. Die inschaling bepaalt dan weer wat we moeten doen voor een uitkering.

Want als we het recht op die uitkering eenmaal hebben, moeten we ons gedragen alsof die uitkering een gunst is. Een gunst waarvoor we alles moeten doen wat ons wordt opgelegd. Als we dat niet doen, dan kan onze uitkering worden gekort en zelfs volledig stopgezet.

We moeten dwangarbeiden: werk doen zonder ‘werknemers’-rechten en zonder bijbehorend loon. Of we moeten “arbeidsritme” opdoen en andere zogenaamde “werknemersvaardigheden” leren. Daarvoor moeten we naar sollicitatiecursussen en andere reïntegratietrajecten.

Ook wordt er op aangedrongen dat we “vrijwilligerswerk” gaan doen. Dat is dan volgens de gemeente “niet echt verplicht”, maar het is wel degelijk de bedoeling dat we het gaan doen. Want we zijn volgens hun “niet zinvol” bezig. Als wij nou dat verplichte vrijwilligerswerk gaan doen, dan staan wij, baanlozen, ineens “volop in het Groningse stadsleven”. Alsof wij niet al leven, wonen en werken in deze samenleving!

Onze uitkeringen zijn absurd laag en dat is een bewuste politieke keuze. Door die lage uitkeringen leven wij in armoede. De gemeente ziet dat anders: omdat wij “niet-participeren” (baanloos zijn) zijn de bijstandsuitkeringen zo laag. Dat is een hele kromme redenering en daar houdt het niet op! De gedachte is: als wij nu maar dat “vrijwilligerswerk” gaan doen, dan “voelen” wij ons niet meer arm. Dan nemen wij zelf de oorzaak van het armoedeprobleem weg. Alsof armoede een ‘gevoelskwestie’ is en in de praktijk niet bestaat.

De gemeente wil “sociaal” gaan experimenteren binnen de Sociale Zekerheid. De plannetjes daarvoor zijn onder andere, dat we zelf geld “mogen” gaan verdienen. Door onze ‘diensten’ te verkopen bijvoorbeeld, als flexibele ZZP’er. Dan moeten we individueel met elkaar gaan concurreren op de “vrije markt”. Arbeidsethos 2.0! En als we dan geld ‘bijverdienen’, dan “mogen” we dat misschien zomaar houden. Bovenop onze uitkering. Dat is nog een slinkse manier waarop de gemeente ons zelf het baanlozen en – armoedeprobleem wil laten oplossen! Dan zijn wij baanlozen pas ‘zinvol’ bezig!?

Voor deze politieke framing en ‘probleem’- oplossingen passen wij!

DwangArbeid Nee Groningen pikt het niet en eist:

  • hogere uitkeringen (armoede is illegaal!)
  • het einde van de inlichtingenplicht
  • het stopzetten van de ‘Kansen in Kaart’-gesprekken
  • de afschaffing van dwangarbeid (werkervaringsplaatsen, verplicht vrijwilligerswerk, reïntegratietrajecten)
  • beëindiging van het sanctioneringsbeleid
  • een goede bestaanszekerheid voor iedereen
  • een einde aan de propaganda van het arbeidsethos

Tijdens de protest-actie is onze ‘huisjurist’ Ron van Asperen ook present. Heb je vragen over je (aangevraagde) uitkering, opgelegde kortingen of dwangarbeid? Leg het Ron ter plekke voor!

Flyer.
Flyer.

Gronings dwangscan-schandaal gaat over dwangarbeid en niet over privacy

Logo.
Logo.

Dwangarbeiders moeten bij de Ommelander Ziekenhuis Groep (OZG) patiëntendossiers inscannen. Daarover ontstond vorige week ophef. Uit veel van de bezorgde en boze reacties sprak helaas niet zo’n positief beeld van uitkeringsgerechtigden. Alsof die het niet zo nauw nemen met privacy. De omgekeerde wereld, want als er één groep is die gestript wordt van elke vorm van privacy dan zijn het de uitkeringsgerechtigden wel.

Vorige week publiceerden we het verhaal van Bram Reinders over een bijstandsgerechtigde kennis die medische dossiers moet scannen bij het ziekenhuis. “Deze persoon doet gewoon (dwang)arbeid, en bij arbeid hoort een gewoon salaris. En bij weigering van dit soort projecten worden mensen gekort op hun uitkering, dus de keuze om het niet te doen komt hen duur te staan. Dit soort projecten is koren op de molen van werkgevers en instellingen, want waar ze geen goedkope Oost-Europese arbeidskrachten kunnen inzetten, maken ze (mis)gebruik van gratis uitkeringsgerechtigden en houden zich dus bezig met de zuiverste vorm van dwangarbeid”, schreef Reinders.

Winkelen

De verantwoordelijke gemeenten Delfzijl, Appingedam en Loppersum waren een week eerder ook al in het nieuws. Toen vanwege het “Fit voor Werk”-reïntegratietraject met zijn winkelen-en-terugleggen exercities bij Lidl. Na het bekend worden van die vernederingen stak er een storm van woede op, en binnen een dag was het gedwongen winkelen-en-terugleggen geschrapt (… als we wethouder Meindert Joostens mogen geloven). Hoe anders waren de reacties na de onthulling van de dwangarbeid in het ziekenhuis.

Men zou reacties verwachten als: ‘Wat? Wéér dwangarbeid in Delfzijl? Hoe vernederend. Ik schaam me rot. Ik zou die dossiers gelijk door de papierversnipperaar halen. Ik zou dat ziekenhuis boycotten! Laat die reïntegratiecoaches lekker zelf dossiers gaan inscannen! Wat erg zeg! Ontslag voor de ambtenaren die dit hebben bedacht! Misbruik en uitbuiting! Dit kan toch niet waar zijn? Belachelijk! Ik bel een politieke partij, en ik roep de bond erbij.’

En er waren inderdaad enkele van zulke reacties – ‘Mensen moeten gewoon loon krijgen! Dit is inderdaad dwangarbeid! Ik heb dit ook moeten doen in 2012!’ – maar het gros was heel anders, en richtte zich op de privacy: ‘Ik maak me grote zorgen om de privacy! Hebben die mensen wel een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG)? Laten ze onopgeleide mensen met medische dossiers werken? Belachelijk, daar gaat onze privacy! Als ze willen kunnen ze zo al onze gegevens inzien! Dit moeten de privacy-wachthonden weten! Help Piratenpartij! Die mensen kunnen misbruik maken van patiëntengegevens!’

Privacy

Dat was dus ook precies waarover Mike Tomale van de Groningerkrant.nl begon toen hij navraag deed bij de verantwoordelijken: de Intergemeentelijke Sociale Dienst (ISD) Noordoost en het ziekenhuis. Die stelden zijn lezers gerust: “Indien het tot een overeenkomst komt ondertekent de werkzoekende een geheimhoudingsverklaring. Dit is dezelfde verklaring die ook regulier personeel ondertekent bij indiensttreding.”

Op zich is de bezorgdheid over privacygevoelige informatie niet vreemd. Dagelijks gaan duizenden ogen over persoonlijke gegevens. Van postbode tot huisarts. Van scholen tot consultatiebureaus. Van woningbouwverenigingen tot winkels. Van uitzendbureaus tot werkgevers. Van gemeenten tot overheidsinstanties.

Maar het is onverteerbaar dat veel mensen zich bij deze schandalige kwestie rond het ziekenhuis juist in eerste instantie zorgen maken over de privacy en niet over de dwangarbeid. Dat heeft alles te maken met de voortdurende overheidspropaganda over profiterende en onbetrouwbare bijstandsgerechtigden. Het is een schandaal binnen een schandaal dat men zich meer zorgen maakt over privacy wanneer uitkeringsgerechtigden een dossier door hun handen laten gaan dan wanneer betaalde krachten dat zouden doen. Bovendien: als er één groep mensen is in Nederland die het slachtoffer is van privacyschendingen dan zijn het de bijstandsgerechtigden zelf. En dan hebben we het over wettelijk gesanctioneerde privacyschendingen.

Baanlozen die een uitkering aanvragen moeten hun privacy volledig opgeven. Ze worden van top tot teen doorgelicht. Elke deur moet worden geopend en geen steen blijft liggen. Ook nadat het recht op een uitkering is verkregen, is de privacy van bijstandsgerechtigden zo goed als nihil. Bankafschriften, bonnetjes, hobby´s, slaapkamers, leefstijl, samenlevingsvormen, kinderen, partners… niets en niemand is ‘veilig’. Uitkeringsgerechtigden moeten hun privacy opgeven in ruil voor die minimale (en daardoor eeuwig bedreigde) bestaanszekerheid.

En bijstandsgerechtigden moeten doen wat ze wordt opgedragen. Zo niet, dan worden er sancties opgelegd. Het volledig stopzetten of een tot drie maanden durende korting op de uitkering met uiteindelijk honger en dakloosheid als gevolg. En dat geldt ook voor de dwangarbeiders in het ziekenhuis.

Dwangarbeid

De dwangarbeiders in het ziekenhuis tekenen precies zo’n geheimhoudingsverklaring als de reguliere ‘werknemers’, dus dat is het probleem niet. Het probleem is de dwangarbeid. De ISD spreekt eufemistisch over “ervaringsplekken” om “werknemersvaardigheden” op te doen. En het ziekenhuis verklaarde dat de bijstandsgerechtigden echt “mogen” solliciteren, en sommigen schijnen na drie tot zes maanden dwangarbeid “soms” aan een baan binnen dezelfde organisatie te komen.

Hoe die “werknemersvaardigheden” in het ziekenhuis aangeleerd worden? Daarover zegt het ziekenhuis: “Een van de mogelijkheden is vervolgens dat de werkzoekende de vaste medewerkers van het scanarchief ondersteunt bij het voorbereiden van scanwerkzaamheden. Het scanarchief bevindt zich intern bij het ziekenhuis. Werkzaamheden bestaan bijvoorbeeld uit het controleren of alle nietjes zijn verwijderd en er geen pagina’s gevouwen zijn, zodat het scannen zelf soepel kan verlopen. In praktijk gebeurt dit op een dag door een tot twee werkzoekenden. Ze staan daarbij altijd en honderd procent van de tijd onder supervisie van onze vaste medewerkers die het werk ook verrichten. Meestal blijven werkzoekenden drie tot zes maanden bij het Ommelander Ziekenhuis.”

Kassa! Voor het ziekenhuis dan. Want de dwangarbeiders moeten van een uitkering rondkomen in plaats van een regulier loon. En het ziekenhuis helpt zichzelf via deze constructie ook nog eens aan een “sociale uitstraling”. Over de ruggen dus van bijstandsgerechtigden die zuchten onder een repressief bijstandsregime.

Heb jij ook ervaring met dwangarbeid? Ken jij mensen die moeten dwangarbeiden? Kom ermee naar buiten! Je kunt het ook bij ons melden. Mail: dwangarbeidneegroningen@gmail.com (als je in Noord-Nederland woont) of dwangarbeid@doorbraak.eu (voor de rest van het land).

DANG