Maandelijks archief: juli 2016

Leidse dwangarbeiders voortdurend bedreigd met strafkortingen

Logo van het Leidse dwangarbeidcentrum.
Logo van het Leidse dwangarbeidcentrum.

Bijstand is ooit ingesteld om ervoor te zorgen dat de allerarmsten in de samenleving niet onder bruggen hoeven te slapen en te sterven van de honger. Maar ook om de armen die geen baas (meer) hebben, te kunnen disciplineren en onder controle te kunnen houden, onder het motto “geen gehoorzaamheid, geen uitkering”. De strafkorting staat daarom centraal bij elk bijstandsbeleid en zeker als het gaat om dwangarbeid. Net als andere gemeenten houdt ook Leiden er een enorme waslijst op na van gedragingen van bijstandsgerechtigden die allemaal hard en nog harder bestraft dienen te worden.

Lange tijd vormde ook het belonen van braafheid met kleine voordeeltjes nog een onderdeel van die disciplinering van bijstandsgerechtigden. In Leiden zijn ze daar eind 2014 echter van afgestapt. “Het is niet langer opportuun om iemand te belonen voor het aanvaarden van betaald werk of het voltooien van een trajectplan. De persoon die aan het werk gaat of een traject doorloopt, doet niet meer dan wat van hem verwacht wordt”, schreef de gemeente streng in het beleidsplan van 2014. Vanaf zomer 2015 is het vrijwel uitsluitend nog straf, straf en straf wat de klok slaat voor bijstandsgerechtigden en de dwangarbeiders onder hen die niet altijd braaf gehoorzamen.

Meevallen

We zijn bijna vijf jaar geleden met ons Leidse strijdexperiment tegen dwangarbeid begonnen. De eerste maanden konden we nog gewoon het dwangarbeidcentrum DZB binnenlopen en in de kantine met dwangarbeiders praten. Die vertelden ons onder meer over hun angst voor strafkortingen. Eind april 2012 kwam DZB-directeur Bas van Drooge aan ons tafeltje staan. Hij ontkende dat er veel strafkortingen werden uitgedeeld en toonde ons een staatje op zijn mobiele telefoon. In de eerste tweeënhalve maand van 2012 zouden er negen kortingen van 10 procent zijn uitgedeeld, vijf van 20 procent, twee van 50 procent, een van 100 procent en een van 300 procent (dat wil zeggen: drie maanden geen uitkering). Hij vond die aantallen wel “meevallen”. Tsja… “meevallen”. Het is natuurlijk makkelijk praten als directeur, zonder enige dreiging van korting op je riante salaris.

De meeste dwangarbeiders en andere bijstandsgerechtigden kunnen nauwelijks rondkomen of zitten al in de schulden. Een korting is in die uitzichtloze situatie een verschrikkelijk vooruitzicht. Vrijwel elke dwangarbeider – en we spraken er in de loop der jaren honderden – probeert er alles aan te doen om een strafkorting te voorkomen. Er heerst een bijna tastbare angst om nog verder in de financiële problemen te komen, met alle gevolgen van dien. Het is een bewuste keuze van beleidsmakers om het bestaan van bijstandsgerechtigden permanent onzeker te houden, omdat ze alleen via zo’n wurggreep kunnen worden gedwongen tot gratis arbeid. Braaf overkomen is voor dwangarbeiders dan ook essentieel om te kunnen overleven, en deelname aan collectief verzet is bijna ondenkbaar.

Lees verder op doorbraak.eu:
Leidse dwangarbeiders voortdurend bedreigd met strafkortingen


Heb jij ervaringen met strafkortingen? Om welke gedragingen ben jij bestraft? En voor hoeveel maanden werd je uitkering gekort? Laat het ons  weten.
Mail: dwangarbeid@doorbraak.eu of gebruik het websiteformulier: websiteformulier.

Voor Groningen (Stad) en omgeving mail: dwangarbeidneegroningen@gmail.com , gebruik het websiteformulier: websiteformulier of bel 06 57 33 52 39