Maandelijks archief: september 2017

Onderzoekers Gronings bijstandsexperiment huiverig voor kritisch geluid van baanlozen

Staatssecretaris Jetta Klijnsma en wethouder Mattias Gijsbertsen vieren het nieuwe experiment met een stukje taart. De bijstandsgerechtigden betalen de rekening.

Activisten van DwangArbeid Nee Groningen (DANG) hebben afgelopen week geflyerd bij de eerste promotiebijeenkomsten van het experiment Bijstand op Maat. Onze collega-baanlozen namen de flyers (pdf) grif aan, en meerdere bijstandsgerechtigden confronteerden de bobo’s van de gemeente en universiteit met pittige vragen over de verplichtingen van het bijstandsregime. De bijeenkomsten vonden op diverse locaties plaats. Tijdens en na een van de bijeenkomsten reageerde de leiding wat pissig over “het pamflet” en er was daar een dame die een van onze activisten zowat probeerde dood te kijken. Na een andere bijeenkomst kon echter een flinke lading flyers voor verdere distributie worden achtergelaten. Zo toonden medewerkers van die locatie hun sympathie. Een onderzoeker van de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) maande een van onze activisten voorafgaand aan een van de bijeenkomsten tot twee maal toe het publiek niet “tegen te houden”. Van de objectiviteit van deze wetenschapper valt dus niet zoveel te verwachten.

Op de Facebook-pagina van DANG schreven deelnemers aan de bijeenkomsten: “Het werd pas echt leuk toen er kritische vragen werden gesteld. Bijvoorbeeld: krijgen de deelnemers ook betaald. Immers de begeleiders verdienen eraan, de RUG-medewerkers worden betaald, maar de deelnemers steken er ook de tijd en energie in. Nee, de mensen waar het volgens de wethouder om gaat worden niet betaald. Ook blijven alle participatie-verplichtingen geldig, wet is wet.”

“Na wat algemene en vage info (het gaat helemaal om U en zoals U dat wilt en wenst. De vraag is ‘wat heeft U nodig’ en zulks fraais) mocht een wat oudere man vertellen hoe hij door de gemeente van achter zijn 55″ televisie plus andere verslaving was weggeplukt om datgene te doen waar sowieso zijn hart al lag: het helpen van buren bij klussen. Van junkie naar stichting, zo werkte het ook nog eens een keer. De gemeente had hem voorzien van een karretje, een prachtige onverslijtbare ‘echte jongensbroek’ met oplichtende naden die voor design niet onderdeden. De man glunderde en verdedigde de gemeente alsof het zijn eigen stichting was. ‘Er waren nog participatiebanen te vergeven bij deze Stichting’, sloot de gemeente af”, voor een zaal vol mensen die meenden vanwege hun gemiddelde opleidingsniveau gevrijwaard te zijn van het eventueel moeten gaan werken in “participatiebanen”.

“Na zoveel werving voor ‘maak van burenhulp een participatiebaan!’ droeg iemand uit het publiek het voorbeeld aan van iemand die nog maar juist zijn uitkering was kwijtgeraakt, omdat hij graag zijn buurtjes hielp met allerhande zaken en dat niet had gemeld (inlichtingenplicht), en soms zelfs wel eens als tegenprestatie een kratje pils kreeg zonder dat te melden! Het deel van de zaal dat fan leek van de BoM-beweging leek te verstarren van schrik. Nog nooit daarvan gehoord, leek wel! En boos! Welke agenda werd daar nou weer naar voren gebracht!?” Boos, omdat hun agenda niet soepel en zonder tegenspraak doorgedrukt kon worden.

“Pas nadat een andere bezoeker daarop aandrong, gaf de organisatie toe dat alle bestaande verplichtingen (zoals ook de inlichtingenplicht en de ‘op geld waardeerbare arbeid’ = boete en einde uitkering) gewoon van kracht bleven, ook binnen deze onderzoeksgroep.”

Na afloop van de bijeenkomsten praatten we steeds na met bijstandsgerechtigden. Het blijkt dat de weerstand tegen het experiment groeiende is. Die weerstand zal zeker ook toenemen na het lezen van het vragenformulier (pdf) van de universiteit dat de baanlozen mee naar huis kregen. Pas na het invullen van die vragenlijst doe je officieel mee aan het experiment.

De gemeente en de wetenschappers zijn ontzettend afhankelijk van de (gratis) medewerking van mensen van onderop om dit experiment echt van de grond te krijgen. Ze zijn afhankelijk van ons, van bijstandsgerechtigden en baanlozen. Samen weigeren om mee te doen vormt een probleem voor de voortgang van dit soort projecten. Laat die bobo´s maar een beetje bang zijn en laten we hun problemen vergroten. Waar we op zitten te wachten zijn hogere uitkeringen en afschaffing van het repressieve regime, en niet op experimenten die gericht zijn op het ontwikkelen van een nieuw regime, bedoeld om ons nog effectiever op te jagen richting slecht- en onbetaalde baantjes.

Komende week vinden de laatste wervingspromotiebijeenkomsten plaats. Tot dan(G)!

DANG


Hieronder de tekst van onze flyers. Klik hier voor een pdf-versie die je zelf kan printen en uitdelen.

“Bijstand op Maat: u krijgt de ruimte!”
Welke ruimte?…

Je bent uitgenodigd om mee te doen met het experiment: “Bijstand op Maat”. Misschien twijfel je nog over deelname en heb je veel vraagtekens bij het onderzoek. Om je een eindje op weg te helpen hebben wij een paar vragen op een rijtje gezet.

Ik mag zelf bepalen of ik mee wil doen aan dit experiment en onderzoek. Kan ik ervan op aan dat het ook vrijwillig blijft, en niet net als het Kansen in Kaart-project later toch verplicht wordt gemaakt?

Welke participatiewets-verplichtingen heb ik tijdens deelname aan dit experiment? Kan ik een strafkorting krijgen tijdens het experiment? Kan ik gaan samenwonen met wie ik wil tijdens het onderzoek, of wordt de kostendelersnorm ook tijdens dit experiment toegepast? Kan ik tijdens dit experiment ongestraft aan structurele burenhulp doen? Of is alles wat ik doe of krijg ook tijdens dit onderzoek op geld waardeerbaar?

Kan ik tijdens dit experiment een opleiding of cursus volgen en hoe hoog is mijn persoonlijk budget daarvoor?

Wordt van mij eventueel verwacht dat ik zonder volwaardige werknemersrechten ga werken in een onbetaalde participatiebaan? Wordt van mij eventueel verwacht dat ik zonder volwaardig arbeidscontract (en opbouw van pensioenrechten) ‘flexibel’ ga werken via Flextensie? Wordt van mij eventueel verwacht dat ik zonder loon en andere arbeidsrechten ‘vrijwilligerswerk’ moet gaan doen op plaatsen waar banen zijn wegbezuinigd?

Hoe vaak moet ik verplicht contact hebben met de groepsbegeleiders (ervaringsdeskundigen)? Als ik de begeleiding niet leuk vind, kan ik dan zelf op zoek naar een andere begeleider?

Ik kan stoppen met deelname aan Bijstand op Maat als en wanneer ik dat wil. Als ik dat doe, moet ik dan toch nog verplicht vragenlijsten invullen? Welke consequenties zijn er nog meer, als ik niet meer mee wil doen aan het experiment.

Welke afdeling van de Rijksuniversiteit Groningen voert het onderzoek uit? Wie zijn de wetenschappers achter dit experiment?

Als ik besluit om aan het experiment mee te doen, en dat zal hard werken zijn, kan ik dan net als de medewerkers van de gemeente en de universiteit loon en een volwaardig arbeidscontract krijgen?

WIE WIJ ZIJN?
Wij zijn DwangArbeid Nee Groningen (DANG), een actiegroep voor en door uitkeringsgerechtigden en sympathisanten. We volgen en analyseren het uitkeringsbeleid zeer kritisch. We strijden voor afschaffing van de Participatiewet en het bijstandsregime. We nodigen je uit contact met ons op te nemen en jouw ervaringen met “Bijstand op Maat” met ons te delen. Je kunt ook bij ons terecht voor een goed gesprek over jouw overige ervaringen met het uitkeringsbeleid. Je bent van harte welkom op onze inloopochtend:

Elke woensdagochtend van 10:00 tot 12.:00 uur
De Rosa (door de brandgang, linksaf, naar boven)
Folkingedwarsstraat 16a , 9711 JJ Groningen

Ook kun je contact met ons opnemen via:
E-mail: dwangarbeidneegroningen@gmail.com
Telefoon: 06 57335239
Website: dwangarbeidneegroningen.wordpress.com
Facebook: Dwangarbeid Nee Groningen
Twitter: @DANGrunn

Advertenties

Helft loopt weg bij eerste bijeenkomst Groningse experiment “Bijstand op Maat”

Maandagavond was in ‘t Vinkhuys in Groningen een bijeenkomst voor mensen die zijn ingeloot in groep 1 voor het experiment “Bijstand op Maat” van de gemeente Groningen. Zelf ben ik ingeloot in groep 4, dat is de groep die mag kiezen in welke groep ze mee willen doen. Voor mij is dit een mooie gelegenheid om bij de bijeenkomsten van alle 3 groepen te gaan kijken. Op 7 verschillende dagen zijn er bijeenkomsten, ik kies ervoor om de eerste drie dagen naar de avondbijeenkomsten te gaan, zo ga ik op maandag naar groep 1, op dinsdag in de Coendersborg naar groep 2 en op woensdag in de Bovenkamer naar groep 3. Leuke wandelingen op de vroege avond. Bij binnenkomst in ‘t Vinkhuys krijgen we na het geven van ons adres een vragenlijst uitgereikt. Veel vragen gaan erover of je wel je best doet om aan het werk te komen maar er worden ook vragen gesteld over je financiën en je geestelijke en lichamelijke gezondheid. Er staat in de brief die erbij uitgedeeld word dat de vragenlijst anoniem wordt verwerkt. Ik vraag het mij af omdat er wel een handtekening op moet. De man die namens de universiteit aanwezig is zegt dat de handtekening door de overheid verplicht wordt gesteld om mee te mogen doen maar los staat van de vragenlijst. De vraag om de handtekening heeft nummer 39. Volgens mij zou een handtekening die niet bij de vragenlijst hoort geen nummer hebben dat komt na de laatste vraag van de vragenlijst, die heeft nummer 38. De code die met mij verbonden is op het voorblad van de vragenlijst heeft ook niets met de vragenlijst te maken wil de man van de universiteit ons doen geloven, hieraan zien ze dat we mee doen maar staat los van de vragenlijst. Ik draai demonstratief de voorkant met code om en op de achterkant van hetzelfde papier staan de eerste 4 vragen.

Alexsander Hesse in Bijstand op maat, groep 1 (Alexsanderhesse)

Groningse bijstandsgerechtigden boycotten massaal het Kansen in Kaart-project

In actie tegen keukentafelgesprekken (stukje van een actieflyer).

Het project “Kansen in Kaart” (KiK) waarmee de gemeente Groningen baanlozen wil screenen en activeren wordt gedwarsboomd door individueel verzet. Honderden bijstandsgerechtigden besloten om niet in te gaan op de uitnodiging. Kennelijk zien ze geen heil in deelname en willen daarom geen contact met het KiK-team. Deelname aan het project was vrijwillig, maar de gemeente zet nu haar vriendelijke masker af en gaat voortaan kortingen uitdelen aan wie zich niet wil laten screenen en activeren.

Het KiK-project loopt vanaf vorig najaar. De gemeente wil via de individuele gesprekken ontdekken waar de “talenten en mogelijkheden” van bijstandsgerechtigden liggen. Die “talenten en mogelijkheden” moeten worden benut, en wel door inzet van de baanlozen in door de staat goedgekeurd ‘vrijwilligerswerk’, door deelname aan de uitbuitconstructie Flextensie of door onbetaald aan de slag te gaan in een participatiebaan. De gemeente ging er vanuit dat we dat allemaal ‘vrijwillig’ doen.

Het ingehuurde KiK-team sprak tot nu toe met 1.729 bijstandsgerechtigden. In totaal ontvingen 3.627 mensen een uitnodiging. Dat impliceert dat maar liefst 1.898 bijstandsgerechtigden geen gesprek wilden. Die zagen in dat KiK hen niets nuttigs zal opleveren. Je zou kunnen spreken van passief protest, van de voeten laten spreken. In de rapportage “Voortgang en borging Kansen in Kaart” van 20 september wordt dit individuele tegenstribbelen zo geduid: “Mogelijke verklaring is het gegeven dat wij in de loop van het project het uitgangspunt van ‘vrijwilligheid’ meer expliciet in de brief hebben vermeld.” Die expliciete vermelding van het vrijwillige karakter kwam er na protesten van onder meer DANG, en zo hebben baanlozen van onderop het project voor een flink deel de das omgedaan.

Dat is natuurlijk onacceptabel voor bestuurders. Daarom wordt er nu korte metten gemaakt met die vrijwilligheid en komt er een nieuwe werkwijze: “Als klanten in de nieuwe werkwijze, ook na een herhaalde uitnodiging, weigeren om contact te hebben met de gemeente kan op grond van de Participatiewet een sanctie worden opgelegd.” Dat meer repressieve regime gaat per 1 januari 2018 in en heeft een uitermate dwingend “uitgangspunt”. De gemeente spreekt van “stimuleren en faciliteren” en verzekert de baanlozen dat dat niet gelijk staat aan “vrijblijvendheid”. Men zal een “nadrukkelijk appel” op “klanten” doen om naar vermogen “mee te doen”.

De verscherping van het Groningse bijstandsregime is onmiskenbaar, voor de huidige bijstandsgerechtigden, maar ook voor mensen die in de toekomst een beroep zullen doen op deze zwaarbevochten sociale zekerheid: “Vanaf het moment dat iemand een beroep doet op de Participatiewet wordt er structureel contact onderhouden. Geen contact is geen optie. Zowel klanten als de gemeente zijn hieraan gecommitteerd. Dat betekent dat wij het uitgangspunt van vrijwilligheid, zoals gehanteerd tijdens de projectperiode, in die structurele nieuwe werkwijze vervangen door een ‘wederkerige verplichting’.” Om bijstandsgerechtigden beter in het gareel en onder de duim te houden wordt er maar liefst een miljoen euro tegenaan gegooid en wordt het ingehuurde KiK-team vervangen door een eigen team.

Meer en meer bijstandsgerechtigden prikken gelukkig feilloos door de mooie en holle praatjes van politici en beleidsmakers heen. “U bent aan zet”, slijmt de KiK-folder en “U krijgt de ruimte”, echoot de Bijstand op Maat-uitnodiging. Het zijn niet meer dan loze beloften, want bijstandsgerechtigden krijgen slechts de ruimte die de repressieve gemeente hen toebedeelt. Verzetten we ons binnen die ruimte, willen we meer of andere ruimte of doen we andere zetten dan die de gemeente beoogt, dan lopen we tegen keiharde repressie aan. Hoe baanlozen deze ‘zet’ van de gemeente zullen counteren, zal spoedig blijken…

DANG