Categorie archief: Armoede

Armoede niet aanpakken, maar verzachten met “sociale koelkasten”

Logo.

Groot nieuws voor alle mensen in woonwijk De Hoogte in Groningen: in het kader van de armoede-gewenning en het tegengaan van voedselverspilling is de eerste “sociale koelkast” geplaatst! Die kan door iedereen worden gevuld met kliekjes of bijna verspilde etenswaren, waarna het voedsel anoniem door hongerige mensen kan worden bekeken, besnuffeld, desgewenst meegenomen en natuurlijk opgegeten. Honger door armoede…

Armoede schijnt iets te zijn waar we maar mee moeten leren leven volgens de academisch geschoolde initiatiefneemster van dit enige plannetje en de raadsleden Jan Pieter Loopstra (PvdA) en Emile Zirkzee (D66) die het adopteerden. Alsof armoede een natuurlijk verschijnsel is! Armoede bij de wortel aanpakken – denk bijvoorbeeld aan hogere uitkeringen of gratis toegang tot allerlei middelen van bestaan – is politiek onwenselijk en dus inherent onmogelijk, maar er is wel altijd alle ruimte voor dit soort paternalistische ‘armoedeverlichtende’ projectjes.

Ik zie het helemaal voor me: in armere wijken schieten straks de “sociale koelkasten” als paddenstoelen uit de grond. Naast eten laten de gulle wij-zijn-tegen-voedselverspilling-en-honger gevers ook lieve kattebelletjes achter.

“Lieve anoniem, hoop dat je hier blij mee bent. Nu hoef je niet meer te dumpsterdiven. Geniet ervan!”

“Beste, deze ovenschotel door en door verhitten want anders krijg je last van salmonella. En als je oven het niet doet: de schotel kan ook in de magnetron of au-bain-marie worden opgewarmd.”

“Hallo wijkgenoot, we kennen elkaar wel niet, maar ik hoop dat je het eten lekker vindt. Ik heb met je te doen, want wat moet het vervelend zijn om zo arm te zijn dat je niet eens fatsoenlijk eten kunt kopen! PS: mijn peuter heeft een fleurige tekening voor jullie gemaakt. Voor op je lege koelkast.”

“Hoi, hoi, wij wensen jullie het allerbeste toe! Wij kregen deze maaltijden niet weggewerkt, de porties in het restaurant zijn erg groot. Ieder pondje gaat door het mondje, dat weten jullie ook wel. Hahaha, sorry, een grapje moet kunnen. Maar we hopen oprecht dat jullie deze exquise maaltijd kunnen waarderen.”

“Ik wil graag een tip meegeven: minder vlees eten is beter voor het milieu en je budget en daarom heb ik een heerlijke bloemkoolcurry gemaakt. Eet smakelijk.”

“Hallo mens, want dat ben je hoor. Ja jij, je kunt er vast helemaal niets aan doen dat je gebruik maakt van deze koelkast. En ik ook niet, of nou ja, ik stem meestal GroenLinks en die hebben het beste voor met minima. Hoe dan ook, eet smakelijk en oh ja, iedere vrijdag kun je gratis bij het Free Café komen eten. Dan koken we met nog net niet weggegooid voedsel.”

“Hi, deze uitdeelverpakking met chocolade (sorry, mijn vriend at alle Snickers en Bounty’s al op) is bedoeld voor een gezin. Het lijkt me zo vervelend dat je kinderen niet kunnen trakteren op hun verjaardag en het is misschien niet zo gezond, maar iets is beter dan niets.”

De koelkast in kwestie staat in centrum Edanz, waar studio’s te huur zijn voor “bijvoorbeeld workshops, dans, yoga of meditatie, atelierruimten, flexwerkplekken en vergader-, therapie-, en sessieruimten”. Dit centrum promoot daarnaast ook volkomen kritiekloos onbetaalde ‘vrijwillige’ tewerkstelling van bijstandsgerechtigden.

De website van Edanz toont een clubje witte ‘happy happy’ mensen. Het is ook echt fijn, hoor, als mensen lekker in hun velletje zitten en samen fijne dingen willen doen! Samen mediteren, trommelen, knutselen, ondernemen, therapie volgen, netwerken. Yeah!

Ik zie zo voor me hoe de koelkast met een ingetogen ceremonieel is geplaatst. En hoe er iedere dag wordt gekeken of er wel iets in zit. Hoe er op de zijkant een corveerooster voor schoonmaak geplakt zit. Mensen die aan elkaar vragen wat ze in de koelkast hebben gelegd. “Welk briefje heb jij erbij geschreven?” Hoe ze uiteindelijk zelf die voedingsmiddelen maar opeten, want al die hongerige arme mensen komen het maar niet ophalen. En dat er, nou zeg, wat raar, ondanks de koelkast steeds meer mensen naar de voedselbank gaan! “Hoe kan dat nou toch…? We bedoelen het zo goed!”

Spelregels.

Beste “sociale koelkast”-mensen, jullie lijken te denken dat samen delen van boven naar beneden een oplossing is, dat de politiek gecreëerde armoede door jullie vrijblijvende liefdadigheid een beetje dragelijker wordt voor de mensen die eronder moeten lijden. Jullie goede bedoelingen zijn ergens zelfs aandoenlijk. Maar zo giftig! En misschien is mijn oordeel voorbarig of zelfs hard te noemen, maar ik heb mijn buik vol van academici en clubjes die armoede actief depolitiseren en vrijwillig meedenken en meedoen met de overheid en met politici van neo-liberale partijen die voor de armoede en honger verantwoordelijk zijn.

Ik hoop met heel mijn hart dat het bij één “sociale koelkast” blijft.

Puk Pent

(Overgenomen van doorbraak.eu)

Advertenties

Inspraak in Groningen over de mindfuck van de participatie-ideologie (met video)

flyer
flyer

Vanmiddag gaf Tanja Willems namens Doorbraak en Dwangarbeid Nee Groningen (DANG) een strijdbare inspraak-reactie op een vergadering over het armoedebeleid van de Groningse raadscommissie Werk & Inkomen. Hier haar integrale tekst en onderaan een video-opname.

Hallo, hier ben ik weer. Ik ben Tanja, heb een uitkering en een bewindvoerder en ik ben actief bij Doorbraak en Dwangarbeid Nee Groningen. DANG is een actiegroep voor en door bijstandsgerechtigden en sympathisanten. We verzetten ons tegen dwangarbeid en tegen elke vorm van disciplinering, stigmatisering en criminalisering van baanlozen. Ik sta hier omdat wij samen de stukken over het armoedebeleid hebben gelezen. En we stonden paf!

Armoede heeft kennelijk helemaal niets meer te maken met absurd lage uitkeringen. Nee, armoede is volgens de gemeente een kwestie van beleving! Armoede is een individuele ervaring! En om deze “armoede-beleving” te kunnen meten willen zij met ons praten. Dat gebeurt ook bij de ‘Kansen in Kaart’-gesprekken , waarbij nog meer persoonlijke informatie kan worden los gepeuterd.

Want om armoede te accepteren moeten wij anders gaan denken. En om dat te bereiken moeten wij gaan “participeren”! Want “niet-participeren” is volgens de politiek dé oorzaak van armoede. Wij hebben geen baan. Leven volgens de politiek ineens buiten de maatschappij. Als wij ons nu nuttig en gewillig opstellen, dan nemen wij zelf de oorzaak van armoede weg.

Wij worden gepusht om vrijwillig en onbetaald werk te gaan doen. Bij organisaties, instellingen, arme wijken en straten. Want, zo is de gedachte, als wij “participeren”, dan “verdienen” we een plekje in hun wereld. In die maatschappij die ons uitsluit en uitbuit op basis van kleur en gender. En als we dan mee mogen doen, negeren wij plotsklaps ons gebrek aan kwalitatief voedsel, de bizar stijgende woonlasten en onbetaalbare gezondheidszorg. Dan leggen we ons neer bij armoede en accepteren het bijstandsregime. Zo berusten wij in ons overleven.

Om deze mindfuck te stimuleren, zet de gemeente in op “armoede-verlichtende ondersteuning”. Kapitaalkrachtigen worden aangemoedigd om aan liefdadigheid te doen. Dit ontziet de gemeentelijke kas en geeft beiden goede pr! En zo krijgen armoede-cultiverende personen, organisaties en bedrijven alle ruimte. Van voedselbanken en “kledingzaken” voor absolute minima tot de Stadjerspas. Van “Minima bellen minima” tot festivals als “Voor niets gaat de zon op”. Deze bullshit wordt iedereen door de strot geduwd. Want wij moeten “met zijn allen” met armoede leren leven!

De Participatiewet als “armoedebestrijding”! Het wordt als wonderolie geslikt!

Maar niet door ons!
Wij pikken dit niet!
Wij willen dit niet!
Armoede is illegaal!
Stop de repressie!
Verhoog de uitkeringen!

Dank voor jullie aandacht en tot een volgende keer.

Tanja Willems

CBS-rapport relativeert armoede in Nederland kapot

Logo.
Logo.

Over armoede in Nederland is al decennialang veel geschreven en gediscussieerd. Zonder overigens tot veel verandering geleid te hebben. Op 16 december verscheen er een nieuw rapport, met veel cijfers over de actuele stand van zaken: “Armoede en sociale uitsluiting 2015”, afkomstig van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De voornaamste conclusie daarover: het CBS geeft een te rooskleurig beeld van het aantal armen en de soort armoede.

Globaal heeft een op de tien huishoudens in Nederland een laag inkomen. In totaal gaat het om 734.000 huishoudens. Het aantal mensen dat daarvan deel uitmaakt, steeg in 2014 met 27.000 tot bijna 1,5 miljoen (9,2 procent van de bevolking). Groepen die eruit springen, zijn migranten en eenoudergezinnen in de bijstand. Verder neemt het aantal mensen dat langdurig van een laag inkomen moet leven, gestaag toe. In 2014: 217.000 huishoudens. Dat zijn er 24.000 meer dan in 2013.

Armoede-ontkenners

Kunnen we uit deze cijfers concluderen dat er armoede is in Nederland? In de discussie hierover zijn globaal twee kampen te onderscheiden. Het ene kamp: degenen die de armoede en ellende aan de kaak stellen en bijvoorbeeld via sociale media met duizenden concrete voorbeelden komen, vergezeld door tv-programma’s als “De Monitor” en kranteninterviews die de soms barre leefomstandigheden van veel mensen schetsen. Het andere kamp: de armoede-ontkenners die zich nauwelijks laten beïnvloeden door het eerste kamp. Hun standpunt wordt in het rapport treffend samengevat door de directeur-generaal van het CBS: “Omdat de inzichten van wat armoede precies is subjectief zijn, spreekt CBS niet van arme huishoudens. Door armoede in een breed maatschappelijk perspectief te plaatsen, maakt CBS de complexiteit van het verschijnsel zichtbaar. In Nederland is armoede geen kwestie van fysiek overleven. Iedere burger heeft in beginsel een dak boven zijn hoofd, hoeft geen honger te lijden, kan zich deugdelijk kleden en heeft toegang tot medische zorg. Armoede, of beter gezegd inkomensarmoede, is gedefinieerd als het hebben van onvoldoende geld (inkomen) om een bepaald consumptieniveau te realiseren dat in Nederland als minimaal noodzakelijk wordt geacht.”

Armoede is volgens het CBS dus een relatief begrip en in Nederland zou de lage inkomensgrens hoog genoeg zijn. Ach, die minima, ze klagen wel, maar iedereen heeft alle basisvoorzieningen en vanwege een heel hoog welvaartsniveau kijken ze naar de rijken en zeggen ze dan: dat wil ik ook. En dan voelen die minima zich arm, maar ze zijn het niet. Het is maar een subjectieve interpretatie, omdat ze het hoge consumptieniveau van veel Nederlanders niet kunnen halen. Aldus de insteek van het CBS.

Werkelijkheid

Het CBS-rapport gaat onder andere over inkomensstatistieken: welke groepen vallen in welke categorie en hoe lang. De mensen en omstandigheden achter die cijfers worden aan de kant geveegd. Hier een blik op de werkelijkheid. Of iedere burger “in beginsel” een dak boven het hoofd heeft, is aan de 25.000 daklozen niet gevraagd. Inderdaad, velen van hen weten voor de nacht een bed te bemachtigen, in de opvang of tijdelijk bij familie en vrienden. Maar daar houdt het dan ook wel mee op. Het aantal klanten van Voedselbanken steeg in 2014 ten opzichte van 2013 met 11 procent, bijna 100.000 mensen. Het CBS meldt dat iedereen toegang heeft tot medische zorg, maar zonder dat te vragen aan de 330.000 mensen die in 2015 hun zorgverzekering niet konden betalen. Ook dat aantal is de laatste jaren sterk gestegen. In 2010 betrof het nog 267.000 mensen. Met een achterstand van zes maanden of meer vallen ze onder de Regeling Wanbetalers en resteert het recht op vergoedingen uit de basisverzekering. En dan zijn er zeker nog tienduizenden onverzekerden, waartoe ook de grote groep van mensen zonder verblijfsrecht behoort. Die groep mag volgens de regels van de bestuurlijke apartheid en de sociale uitsluiting niet in Nederland verblijven, en het CBS veegt die mensen gemakshalve dan ook maar onder tafel. Mensen zonder papieren hebben niet alleen geen enkele vorm van inkomen. Ze missen vaak ook elementaire basisvoorzieningen als bed, bad en brood. Pas na grote internationale druk is de overheid her en der met grote tegenzin overgegaan tot vormen van bed, bad en brood-opvang, die in veel gemeenten bij lange na onvoldoende is of zelfs volstrekt niet van de grond komt. En onlangs hebben de hoogste bestuursrechters die bbb-opvang alweer een flinke slag toegebracht.

Ruim een op de zes mensen heeft schulden. Schattingen spreken van problematische schulden bij ongeveer een half miljoen mensen. Ze kunnen er zelf niet meer uitkomen, maar slechts de helft is betrokken bij de schuldhulpverlening. En wat te denken van de geschatte anderhalf miljoen inwoners van ons land die analfabeet of laaggeletterd is? En wat te denken van de chronische werkloosheid die al voortduurt sinds het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw?

Leven op de grens

Deze verontrustende gegevens zijn in het CBS-rapport niet te vinden en vallen dus buiten de analyse. Toch levert het CBS heel wat cijfers. In de eigen persberichten leiden ze tot koppen als: “Aantal daklozen licht gedaald”, “Werkloosheid behoorlijk minder”. Boven een hoofdstukje in het rapport staat: “Risico op armoede bij huishoudens in 2014 nauwelijks gestegen, lichte daling verwacht in 2015 en 2016”. Kranten als De Telegraaf en De Volkskrant sluiten daar op aan in vette koppen, zoals “Armoede in Nederland in 2014 niet gestegen. Daling verwacht”.

We hebben het over huishoudens, maar zoals al gemeld: het aantal individuen dat op of beneden de lage inkomensgrens moet leven, is in 2014 wel degelijk fors toegenomen. Daarnaast zijn veel feiten over de leefomstandigheden van armen gewoonweg onbekend bij instellingen als het CBS. Naar schatting 134.000 jongeren zijn bij de overheid buiten beeld. Ze werken niet, gaan niet naar school, wonen bij ouders of vrienden of zijn dakloos, leven op de pof zonder uitkering en staan niet ingeschreven als werkzoekend. Alleen al in Amsterdam gaat het om 12.000 jongeren.

De armoede-ontkenners zullen beweren dat er een zekere doorstroom is en dat het allemaal niet zo somber is. Zo is driekwart van de Voedselbank-klanten binnen een jaar weer weg. Maar dat betekent ook dat veel meer huishoudens dan de 100.000 gebruikers van Voedselbanken op een grens leven. Juist door de doorstroom gaat het in de loop der jaren om een veelvoud van dat aantal. Dat veel mensen in Nederland op de rand staan, wordt ook duidelijk als we bedenken dat volgens enquêtes een kwart van de huishoudens in Nederland niet is opgewassen tegen een onverwachte uitgave van 850 euro.

Nadat bijna veertig jaar de VVD vrijwel onafgebroken in de regering heeft gezeten en de PvdA zich aan die partij heeft uitgeleverd, heeft een neo-liberaal beleid van privatisering, bezuiniging en afbraak van de sociale zekerheid diepe sporen nagelaten in de Nederlandse samenleving. Meer dan ooit blijkt het dogma van de zogenaamde vrije markt geen ontplooiingsmogelijkheden te bieden voor iedereen en voor velen alleen maar te leiden tot een perspectiefloos bestaan.

Piet van der Lende

(Overgenomen van doorbraak.eu )