Categorie archief: Bijstand

Gemeente Leiden werkt verstrekken van voorschot op bijstand actief tegen

Logo van de gemeente Leiden

Een aantal maanden terug kwam in het nieuws dat veel gemeenten het niet zo nauw nemen met het voorschot op de bijstand. Ze informeren baanlozen niet over het recht op dat voorschot, weigeren het voorschot uit te keren, kennen het te laat toe of betalen te weinig uit. Dat bleek onder andere uit onderzoek van de Rekenkamercommissie Enschede naar die gemeente, en werd daarna meer in het algemeen bevestigd door de organisatie Sociaal Verhaal. Ook de Leidse sociale dienst blijkt verkeerd om te gaan met voorschotten.

Als je bijstand aanvraagt, dan heb je recht op een voorschot. Vier weken na de aanvraag moet de gemeente dat voorschot uitkeren. Het gaat om een renteloze lening die later met de bijstand wordt verrekend, na goedkeuring van de aanvraag, en is bedoeld om de periode te overbruggen tussen de aanvraag en de toekenning van de bijstandsuitkering. De sociale dienst zou dit voorschot uit zichzelf moeten uitkeren.

Blokkeren van voorschotaanvragen

Op de website van de gemeente Leiden is niets te vinden over het voorschot. Doorbraak sprak onlangs met een persoon die net een bijstandsaanvraag had gedaan. Hij werd daarbij niet geïnformeerd over het voorschot. Vanwege grote financiële problemen kwam deze persoon bij het Sociaal Wijkteam terecht, waar hem werd geadviseerd om een voorschot aan te vragen. Toen hij dat vervolgens navroeg bij zijn consulent, kreeg hij te horen dat hij geen recht had op een voorschot. Nadat hij nog wat uitzoekwerk had gedaan en er nog een keer mee naar zijn consulent ging, kreeg hij weer nul op het rekest. Zo werkt de gemeente Leiden het aanvragen van een voorschot actief tegen en laat men baanlozen in de periode tussen de aanvraag en de toekenning van de uitkering aan hun lot over.

Toegang tot voorzieningen bemoeilijken

Dat is geen toevallig beleid, maar gebeurt overal in Nederland, zoals uit bovenstaande onderzoeken blijkt. En niet alleen waar het om voorschotten gaat. Ook meer in het algemeen worden mensen op allerlei manieren ontmoedigd om een beroep te doen op de voorzieningen waar ze recht op hebben. Zo spraken we in Leiden baanlozen die problemen hadden met het aanvragen van een bijstandsuitkering of van bijzondere bijstand, waarbij allerlei barrières worden opgeworpen door de sociale dienst. De Amsterdamse Bijstandsbond constateerde dat bijstandsgerechtigden in diverse gemeenten worden ontmoedigd om klachten en bezwaarschriften in te dienen. Op deze manier worden rechten van bijstandsgerechtigden uitgehold. Niet alleen door het beleid te verslechteren, maar ook door de feitelijke toegang tot voorzieningen steeds lastiger te maken.

Joris Hanse

Overgenomen van doorbraak.eu

Advertenties

Doodgewoon in Groningen: bijstandsuitkering stopgezet wegens burenhulp

Logo.

De 58-jarige Koos Westra uit Groningen had een bijstandsuitkering. Tot twee weken terug. Toen stopte de gemeente Westra’s uitkering na een anonieme tip dat hij zou frauderen. Hij zou volgens de verklikker buurtgenoten met klusjes helpen en daar geld voor vragen. Nu moet Westra maar zien waar hij van leeft, en bovendien moet hij duizenden euro’s terugbetalen aan de gemeente. Nadat zijn verhaal bekend werd reageerden veel Groningers woedend op de gemeente en op de tipgever. “NSB-mentaliteit, kan er niets anders van maken”, schreef iemand op Facebook. Volkomen terecht die boosheid, maar eigenlijk zou tegen iedere stopzetting geprotesteerd moeten worden en niet alleen wanneer iemand getroffen wordt die door velen als participerende ‘modelburger’ gezien wordt.

Op 1 augustus plaatst een buurtgenote van Westra op haar Facebook een stukje over het stopzetten van zijn uitkering. Ze wil iets doen, schrijft ze, maar weet niet wat. “Ik ben BOOS, ik ben zóóóó BOOS!!” Haar stukje krijgt veel reacties en wordt veelvuldig gedeeld. Ondertussen zoekt en vindt Westra een juridisch adviseur en tekent hij bezwaar aan tegen de stopzetting. Daarna komt ook het Dagblad van het Noorden met een artikel erover: “Hulp aan buren kost Groninger zijn uitkering”. Westra zegt daarin onder andere: “Ik heb drie keer een hernia gehad, ben hartpatiënt en zwaar longpatiënt, maar achter de geraniums doodgaan is niets voor mij”. Grof vuil en oud ijzer wegbrengen, kapotte fietsen repareren, helpen met een klusje in huis of iemand naar de dokter rijden. Westra doet het allemaal, aldus de krant. “En allemaal belangeloos”, wordt buurtbewoner Wahlen geciteerd, “we wonen in een straat met veel minimagezinnen en helpen elkaar omdat we dat normaal vinden”.

“Het is toch te schandalig voor woorden dat zoiets zomaar kan”, reageerde iemand op Facebook op het stopzetten van de uitkering. Klopt, dit kan inderdaad niet “zomaar”. Het ontnemen van het laatste beetje bestaanszekerheid, die veel te lage uitkering van bijstandsgerechtigden, is een van de vastgelegde disciplineringsmaatregelen van de Participatiewet. Dreigen met en het daadwerkelijk stopzetten van een uitkering is helaas standaard, doodgewoon. Net zo doodgewoon als de bijbehorende omgekeerde bewijslast waardoor Westra nu moet aantonen dat hij géén fraudeur is. Slaagt hij daar niet in, dan moet hij zeer waarschijnlijk een schuldhulpverleningstraject in. Dus weer een bijstandsuitkering aanvragen om gecontroleerd en in grote armoede zijn “schuld” en bijkomende boete af te lossen.

Participeren

Westra helpt mensen, belangeloos en gewoon omdat hij dat gewend is. Wederzijdse hulp, zoals dat normaal is tussen mensen onderling. In veel van de reacties op sociale media wordt echter geroepen dat hij zo goed zou “participeren”. “Vrij participeren mag dus ook niet meer”, reageert iemand verontwaardigt op Facebook. Het neo-liberale frame van de participatiemaatschappij met zijn ‘voor wat hoort wat’-ideologie blijkt inmiddels ook doorgedrongen te zijn aan de onderkant van de samenleving. Wie niet participeert zal niet eten, is het motto. De blik en de ideologie van wethouder Gijsbertsen lijken te zijn overgenomen en daarom zien de boze Groningers nu een participerende baanloze die een vrijwillige bijdrage levert aan de maatschappij. Deze man ‘verdient’ in hun ogen zijn uitkering.

Maar elke korting of stopzetting van een bijstandsuitkering is schandalig en verdient woede en verontwaardiging. Stopzetting zou even schandalig zijn als Westra de hele dag stilzwijgend langs het kanaal zou zitten, met koffie en boterhammetjes salami uit vettig bakpapier als maaltijd, om uren later als de zon onder het water is verzonken weer op huis aan te gaan. Ook dan is het stopzetten van een uitkering een gemene rotstreek! Een directe aanslag op het leven en de autonomie van een bijstandsgerechtigde! Want waar moet een baanloze dan van leven? Van de lucht?

Protest

“Oef! Te erg dit!!!! Actie opstarten?”, was een typerende reactie op Facebook. Er was veel boosheid, glorende solidariteit en een grote bereidheid tot ondersteuning van Westra. Er circuleren voorstellen om handtekeningen op te gaan halen in de buurt en om massaal Gijsbertsen, de verantwoordelijke wethouder, te gaan mailen. Of dat al loopt, is ons momenteel niet bekend. Mensen hebben de media aangesproken, wat leidde tot het artikel in het Dagblad van het Noorden. En er is dus bezwaar aangetekend door een jurist en iemand heeft zich al bereid verklaard om griffiekosten te betalen. En nu maar afwachten en hopen op een goede afloop van de juridische, papieren strijd? Of kunnen we meer dan dat?

Want Westra is niet het enige slachtoffer van het stopzetten van bijstandsuitkeringen. Willen we daar een einde aan maken en het keiharde bijstandsregime afschaffen, dan moeten we onszelf organiseren en onze hoop niet teveel vestigen op het juridische gebeuren. Nu is het moment aangebroken om samen (bijstandsgerechtigd of niet) deze repressieve praktijken te gaan stoppen en samen eisen te gaan stellen: hogere uitkeringen, het einde van de inlichtingenplicht, de afschaffing van dwangarbeid (werkervaringsplaatsen, verplicht vrijwilligerswerk, reïntegratietrajecten), beëindiging van het sanctioneringsbeleid, een goede bestaanszekerheid voor iedereen en een einde aan de propaganda van het arbeidsethos! Luid en duidelijk en daar waar het gehoord moet worden. Dus… op naar de Grote Markt?!

DANG

#Video Toespraken tijdens manifestatie baanlozen – en flexwerkersblok, 1 mei 2017

Tekst van de toespraak: Doorbraak: “samen strijden tegen uitbuiting, onderdrukking en uitsluiting”

Tekst van de toespraak: Bond Precaire Woonvormen: “fuck flex!”

Tekst van de toespraak: Vloerwerk: “samen bij de baas op bezoek gaan en een eis stellen”

Tekst van de toespraak: Bijstandsbond: “we moeten maar eens kappen met dwangarbeid”

IMWU: “vechten voor de rechten van arbeidsmigranten”
Gisteren was er een korte manifestatie vooraf aan het blok van baanlozen en flexwerkers tijdens de 1 mei-demonstratie van de FNV in Amsterdam. Naast vijf andere sprekers zou ook Faisol Iskandar, voorzitter van de Indonesian Migrant Workers Union (IMWU), het woord voeren. Zijn toespraak ging helaas niet door, maar gelukkig hebben we hier wel de tekst ervan, uit het Engels vertaald.

De dag van de arbeid is een dag waarop we de collectieve strijd van arbeiders herdenken en laten herleven, een strijd die al tweehonderd jaar voortgaat. Er is veel bereikt, maar er is ook nog veel om voor te vechten.

Namens de Indonesian Migrant Workers Union wil ik jullie allemaal uitnodigen om samen met ons mee te doen in de strijd voor sociale bescherming en voor het behoud van de menselijke waardigheid van alle arbeiders. Iedereen is verschillend, op zijn eigen manier, maar we zouden dit verschil moeten zien als de basis voor sociale verrijking en niet voor discriminatie op grond van religie, gender, etniciteit of door de positie van al dan niet papieren hebben. De strijd voor de bescherming van arbeiders en voor menselijke waardigheid is niet alleen gericht op arbeiders die in fabrieken en kantoren werken, maar ook op arbeiders die in privéhuishoudens werken, in de zorgsector, in de vervoerssector, in het groenonderhoud en in de bouwsector. Ook is er strijd van en voor arbeiders die baanloos zijn geraakt vanwege racisme op de arbeidsmarkt.
Lees verder: IMWU: “vechten voor de rechten van arbeidsmigranten”