Categorie archief: Bijstandsgerechtigden

Bijstand op Maat: wij pakken onze ruimte!

Klijnsma en Gijsbertsen op 3 juli in Groningen.

Drie juli 2017 is een slechte maandag voor baanlozen in Groningen Stad. Demissionair staatssecretaris Klijnsma (PvdA) komt op bezoek om de beschikking te tekenen voor het twee jaar durende experiment Bijstand op Maat (BoM). Met veel poeha en gejuich introduceren staat en gemeente Groningen één groot ‘wetenschappelijk’ reïntegratietraject. Met de onderzoeksresultaten kan de Participatiewet worden aangescherpt. Daar is de aanjager van het project, Groenlinks-wethouder Gijsbertsen, duidelijk over: “Het experiment is geslaagd als er over twee jaar voldoende aanknopingspunten zijn om de wetgeving te veranderen…”. Met het vooruitzicht van – weer – een uiterst neo-liberaal rechtse coalitie aan de macht, is het onwaarschijnlijk dat die veranderingen goed uit zullen pakken voor baanlozen en uitkeringsgerechtigden.

“Bijstand op maat: U krijgt de ruimte!”

September 2017: 8.600 bijstandsgerechtigde Stadjers ontvangen per brief een uitnodiging om vrijwillig mee te doen met het experiment en een voorlichtingsbijeenkomst te bezoeken. In totaal 750 bijstandsgerechtigden kunnen op vrijwillig basis in vijf groepen deelnemen aan het BoM-experiment. Welke ruimte krijgen baanlozen daarbij? We nemen de groepen even kort door.

Groep 1: hoeft niet meer verplicht te solliciteren en mee te doen aan allerlei andere reïntegratietrajecten.
Groep 2: krijgt persoonlijke (intensieve!) begeleiding. Daarvoor worden twee zogenaamde ervaringsdeskundigen ingezet als begeleiders.
Groep 3: mag twee jaar lang geld verdienen en vijftig procent daarvan houden, tot een maximum van 199 euro per maand.
Groep 4: mag kiezen aan welke “behandeling” ze mee willen doen: groep 1, 2 of 3.
Groep 5: is de “vergelijkingsgroep”. Het bijstandsregime blijft zoals het is (aan alle verplichtingen moet worden voldaan). Deelnemers aan groep 5 vullen drie vragenlijsten in van de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) en krijgen daarvoor twee waardebonnen van elke vijftig euro. Dat trekt mensen vast over de streep…

Groep 1: lekker zelf doen

De ontheffing van de sollicitatieplicht kan als een bevrijding voelen. Niet meer solliciteren op banen waarin je niet wilt of kunt werken. Of op banen die je toch niet kunt krijgen omdat er nu eenmaal teveel (gratis) baanlozen zijn waaruit bazen kunnen kiezen. Geen sancties kunnen krijgen omdat je sollicitaties niet goed genoeg zijn of omdat je te weinig hebt gesolliciteerd is best fijn. Je wordt niet meer gedwongen, maar geniet ineens alle vertrouwen van staat en gemeente. “Van de stok naar de wortel”, zo zou Klijnsma het verwoorden. Overigens moet je tijdens het BoM-onderzoek wel ‘vrijwillig’ solliciteren. Sterker nog, jouw pogingen om betaald werk te vinden zullen met grote regelmaat worden onderzocht op effectiviteit. Waarbij nooit de structurele baanloosheid, maar altijd jouw inzet en motivatie onder de loep worden genomen.

Groep 2: lekker zelf doen met een “ervaringsdeskundige” in je nek

Hè wat fijn, eindelijk iemand die naar je luistert. Iemand die jouw gevoel en problemen serieus neemt. Problemen die in de weg staan van het uitstromen uit de bijstand. Of aan het aanvaarden van het leven van een armoedige uitkering en je toch dienstbaar opstellen in “de maatschappij”. Want aan de arbeidsmoraal van bijstandsgerechtigden mag toch nog wel een beetje worden gesleuteld en ook het ‘voor wat hoor wat’- principe kan nog ietsjes meer als vanzelfsprekend worden ervaren. (Daar werk je normaal immers ook al ‘vrijwillig’ aan mee, bijvoorbeeld door het werken op een onbetaalde werkervaringsplek of het leveren van een ‘tegenprestatie’.) Daar ga je samen met een speciale persoon aan werken. De professionele begeleider is iemand die ook in de bijstand heeft gezeten en samen met jou op zoek gaat naar wat jij wil. Deze betaalde ervaringsdeskundige staat ‘dichter’ bij jou, want deelt de bijstandservaring. Dat moet jou een idee van veiligheid geven. Een idee van oprechte betrokkenheid. Zodat je, gesterkt door die warme aandacht, vanuit jezelf heel hard op zoek gaat naar een (flex)baan, ‘staats’-vrijwilligerswerk of een eigen onderneming start.

Bijstandsgerechtigden ‘mogen’ zomaar geld verdienen en houden. Dit is niet nieuw. Zoek de verschillen: “inkomsten uit arbeid tot 25 procent van deze inkomsten, met een maximum van € 201,00 per maand, voor zover hij algemene bijstand ontvangt, waarbij voor een persoon die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt geldt dat die inkomsten gedurende ten hoogste zes maanden niet tot de middelen worden gerekend en dat dit naar het oordeel van het college moet bijdragen aan zijn arbeidsinschakeling.” – Participatiewet artikel 31 lid 2 sub n

Groep 3: lekker zelf geld verdienen

Een verhoging van je bijstandsuitkering met 199 euro per maand, wie wil dat niet? Uitkeringen zijn immers conform de gevoerde inkomenspolitiek structureel te laag. Je gaat er net niet van dood en je moet maar leren te overleven in armoede. Dat heb je natuurlijk aan je onrendabele baanloosheid te danken. Want iedereen kan toch geld verdienen? Binnen het BoM-project mag je dat ook doen. Als zelfstandig ondernemer, in een (flex)baantje of tsja, bedenk maar iets. Alles wat je doet is namelijk op geld waardeerbaar. (Daar worden Groningse bijstandsgerechtigden keihard op aangepakt.) En extra mooi: voor elke 199 euro per maand die jij gedurende het twee jaar durende BoM-onderzoek bij elkaar werkt, gaat er eenzelfde bedrag naar de lokale overheid. Jouw inspanning spekt mooi ook de gemeentekas.

Groep 4: lekker zelf kiezen hoe jij jezelf gaat disciplineren

Oh jee, keuzestress! Als je zelf mag kiezen aan welke behandeling je jezelf mag blootstellen, dan kan dat eventjes bijzonder voelen. Die andere bijstandsgerechtigden zijn al in een groepje geplaatst. Dat zal niet zonder reden zijn. Dan pasten ze vast niet goed in jouw groep. Jij wel. Jij mag kiezen hoe jij jezelf twee jaar lang in dienst stelt van de gemeente en universiteit. Hoe jij twee jaar lang keihard gaat werken. Ga je de gemeentekas spekken? Lekker aan de slag met een ervaringsdeskundige? Lekker niet meer verplicht, maar helemaal vrijwillig solliciteren? Lekker werken in een (flex)baan of vrijwilligersplekje waarvan je nu nog denkt dat je helemaal zelf bepaalt waar die flexbaan of vrijwilligersplek is? Maar lees de uitnodiging nog eens goed, dan zie je dat je bent ingeloot. Dus zo bijzonder ben je niet. Je bent gewoon een casus; bijstandsgerechtigde nummer zoveel die voldoet aan bepaalde criteria. Alle proefkonijnen zijn ingeloot.

Groep 5: lekker in het bijstandsregime vragenlijsten invullen

Jij mag niet meedoen aan die andere groepen. Je bent ingeloot in de groep mensen waarvan wordt gedacht dat ze met de belofte van honderd euro aan waardebonnen een paar heel persoonlijke vragenlijsten invullen. Jouw functie binnen het onderzoek is het simpel. Jij zit nog altijd onder de plak van het bijstandsregime. Je moet aan alle verplichtingen blijven voldoen, zoals verplicht solliciteren, een verplichte ‘tegenprestatie’ leveren, aan de verplichte taaleis voldoen, verplicht vrijwilligerswerk doen. En onbetaald en rechteloos ‘werkervaring’ opdoen in bijvoorbeeld de uitbuitconstructie Flextensie of binnen een “participatiebaan”.

Jouw antwoorden op vragen worden naast de antwoorden op vragen van de mensen uit die andere groepjes gelegd (heel gedoe hoor, wat die betaalde wetenschappers doen). Je zult vragen moeten beantwoorden die gaan over je gevoel, je gezondheid, dagelijkse activiteiten, zelfredzaamheid, contact met vrienden, familie en buurt, bijstandsverplichtingen, financiële situatie et cetera. Het zou zomaar een beetje kunnen lijken op de vragenlijst die je kreeg van het Kansen in Kaart-project (KiK) (Dit screeningsproject van bijstandsgerechtigden loopt nog steeds: meedoen is vrijwillig. Veel mensen weigeren begrijpelijkerwijs hun deelname.

Oproep: pak onze ruimte!

De uitbuitconstructie Flextensie lijkt redelijk kansloos als wij ons daar niet vrijwillig voor lenen. Hetzelfde geldt voor dit experiment. Stel je voor dat we niet meedoen. Massaal weigeren om als proefkonijn twee jaar lang keihard te moeten werken voor de gemeente en de universiteit. Dan is er geen experiment. Want dit is niet wat wij nodig hebben. Dit experiment is niet in ons collectief belang! Wij weigeren om mee te werken aan het aanscherpen van de Participatiewet. Aan de afbraak van de sociale zekerheid onder de almaar groeiende repressieve strafstaat. Aan de flexibilisering van arbeid en loon. Aan het loskoppelen van arbeid en loon. Aan nog meer gratis arbeid door baanlozen! Dus, pak jouw ruimte, pak onze ruimte en doe niet mee!

Heb jij een uitnodiging ontvangen om deel te nemen aan Bijstand op Maat? Wil je ons dan laten weten wat je daarmee hebt gedaan? Twijfel je over deelname? Laat het ons weten. Dan kunnen we er samen over praten. Mail: dwangarbeidneegroningen@gmail.com of bel de DANG-telefoon: 06 57335239.

DANG

Advertenties

Het radicale geluid van onderop wint aan kracht, en dat was vandaag goed te horen op de FNV-demonstratie

Gisteren, maandag 1 mei 2017, hebben we deelgenomen aan het baanlozen – en flexwerkers blok tijdens de FNV manifestatie/mars in Amsterdam. Het was ge-wel-dig inspirerend en motiverend, en wat ons betreft voor herhaling vatbaar! Hieronder het fotoverslag van Doorbraak.

Leuzen roepen tijdens het blok.

Baanlozen en flexwerkers waren vandaag nadrukkelijk aanwezig bij de 1 mei-demonstratie van de FNV in Amsterdam. Vooraf aan de tocht werden er vlak achter het officiële podium vijf toespraken gehouden over baanloosheid, flexwerk en flexwonen (binnenkort de video’s daarvan). Ook werden er samen met de Band Zonder Dwang baanlozenliedjes gezongen.

Daarna liepen zo’n honderdvijftig activisten en sympathisanten van Doorbraak en bevriende organisaties samen in een bijzonder strijdbaar blok dat geen moment stil was. Er werden voortdurend leuzen geroepen als: “Stop met ‘werk, werk, werk’”, “Nooit meer dwangarbeid, nooit meer loonarbeid”, “Alles flex…? Fuck flex!”, “Geen cis, geen trans, geen mens is illegaal”, “Toen niet, nu niet, nooit meer fascisme”, “Laat de rijken onder de crisis bezwijken”, “Samen staan we sterk, met en zonder werk”, “Schijt aan dwangarbeid”, “FNV, weg ermee, dwangarbeid is niet okee”, “Hun strijd, onze strijd, anti-nationale solidariteit”, “1 mei, iedereen vrij!”, “Geen bazen, geen knechten, kom op voor je rechten”, “Samen vechten voor gelijke rechten”, etc, etc.

Voor het blok liepen de eveneens strijdbare Internationale Socialisten, en over en weer werden leuzen overgenomen, zoals “One solution, revolution” en “A, anti-, anticapitalista”. Samen zorgden we ervoor dat heel het achterste deel van de demonstratie radicaal en buitenparlementair links was.

Het blok vormde vanzelfsprekend maar een relatief klein deel van de hele demonstratie, maar wel het deel dat de toekomst vormt! Want de sociaal-democratische partijen en bonden hebben hun beste tijd gehad. De toekomst is aan de beweging van onderop, zowel buiten als binnen de bonden!

Eric Krebbers

“Tegen de arbeidsmoraal, stop uitbuiting en kapitaal”.
Spandoek en actieborden van de Bijstandsbond.
De ontwerpster van onze nieuwe spandoeken bezig met haar finishing touch.
Enthousiast meezingen met de Band Zonder Dwang.
Band Zonder Dwang in actie.
Spandoek van het Anarchistisch Kollektief Utrecht.
Spandoek van de Bond Precaire Woonvormen.
Het baanlozen- en flexwerkersblok.
“Ook zonder een baan eisen wij een menswaardig bestaan”.
Van elk spandoek hadden we er twee.
In het blok.
Spandoek van Vloerwerk.
Kopspandoek van het blok.
In het blok.
Bestrijd de armoede, niet de armen.

Overgenomen van doorbraak.eu

Identicom: nieuw speeltje van ambtenaren om bijstandsgerechtigden te verklikken

Identicom heeft de vorm van een id badge en is voorzien van een noodknop en van opnameapparatuur. In het filmpje staat een demonstratie van het apparaat.

Uit eigen ervaring weten bijstandsgerechtigden maar al te goed hoezeer gemeente-ambtenaren hen op de huid zitten, hen in de gaten houden en via allerlei bronnen zoveel mogelijk informatie over hen proberen te krijgen. Een van de nieuwere middelen die daarbij worden ingezet, betreft de zogeheten Identicom van het bedrijf SoloProtect. Dat is een alarm- en verklikkersapparaat waarmee sociale rechercheurs, klantmanagers, WMO-consulenten en andere ambtenaren niet alleen de politie kunnen inschakelen als ze zich onveilig voelen bij hun “cliënten”, maar ook stiekem de gesprekken kunnen opnemen die ze met hen voeren.

Het apparaat heeft de vorm van een id-badge en is voorzien van een noodknop en van opnameapparatuur. Het schijnt dat veel gemeenten al met dit systeem werken en zo onwetende bijstandsgerechtigden en anderen bij huisbezoeken misleiden. Volgens de website van SoloProtect kunnen de opgenomen gesprekken keihard als bewijs worden gebruikt. De Identicom wordt op de markt gebracht met het verhaal dat “alleenwerkers”, mensen die vaak in hun eentje werken zonder collega’s in hun omgeving, het apparaat kunnen gebruiken om alarm te slaan in geval van ongelukken, onwel worden, intimidatie en agressie.

Mondje dicht

Wie als bijstandsgerechtigde thuis wel eens sociale rechercheurs over de vloer heeft gehad die als gemeentelijke detectives een veronderstelde misdaad op het spoor hopen te komen, zoals twee tandenborstels in een beker, die beseft meteen hoeveel extra ellende dit soort apparaten kan veroorzaken. Huisbezoeken van Sociale Zaken-ambtenaren zijn op zich al uitermate vervelend, zeker als daarbij dan ook nog een wapen kan worden ingezet waarmee gesprekken opgenomen kunnen worden zonder dat de baanloze daarvan op de hoogte is. Voeg daarbij dat de opgenomen gesprekken in rechtszaken tegen baanlozen mogen worden ingezet, en je hebt de poppen helemaal aan het dansen.

Zolang de Identicom een onbekend middel blijft, kunnen gemeente-ambtenaren dat verklikkersmiddel onbelemmerd toepassen. Maar als baanlozen weten dat zo’n apparaat ook door ambtenaren van hun eigen gemeente wordt gebruikt, dan verliest het wapen al snel aan effectiviteit. En ook al zou onduidelijk blijven of het apparaat in een bepaalde gemeente wordt ingezet, dan nog telt een gewaarschuwd mens voor twee. Wees op je hoede bij huisbezoeken van Sociale Zaken- en andere ambtenaren. Zoveel mogelijk mondje dicht, luidt het advies, want alles dat je zegt, kan tegen je worden gebruikt. Wie een bijstandsuitkering heeft, is in de ogen van menig Sociale Zaken-ambtenaar zo ongeveer een verdachte die het strafbare feit heeft begaan dat hij zijn hand ophoudt en thuis tussen de geraniums zit te niksen. Daar komt bij dat baanlozen omgekeerd geen alarmapparaat tot hun beschikking hebben in geval van intimidatie en agressie van de kant van Sociale Zaken-ambtenaren. Als ze worden gekort op hun uitkering, dan kunnen ze niet op een noodknop drukken, waarna de politie komt en de betrokken gemeente-ambtenaar in de boeien slaat. Maar ook zonder technische snufjes kunnen baanlozen zich redden uit bedreigende situaties als dwangarbeid en inkomensverlies, namelijk via het wapen van sociale strijd van onderop.

Harry Westerink

Overgenomen van doorbraak.eu