Categorie archief: Doorbraak

Identicom: nieuw speeltje van ambtenaren om bijstandsgerechtigden te verklikken

Identicom heeft de vorm van een id badge en is voorzien van een noodknop en van opnameapparatuur. In het filmpje staat een demonstratie van het apparaat.

Uit eigen ervaring weten bijstandsgerechtigden maar al te goed hoezeer gemeente-ambtenaren hen op de huid zitten, hen in de gaten houden en via allerlei bronnen zoveel mogelijk informatie over hen proberen te krijgen. Een van de nieuwere middelen die daarbij worden ingezet, betreft de zogeheten Identicom van het bedrijf SoloProtect. Dat is een alarm- en verklikkersapparaat waarmee sociale rechercheurs, klantmanagers, WMO-consulenten en andere ambtenaren niet alleen de politie kunnen inschakelen als ze zich onveilig voelen bij hun “cliënten”, maar ook stiekem de gesprekken kunnen opnemen die ze met hen voeren.

Het apparaat heeft de vorm van een id-badge en is voorzien van een noodknop en van opnameapparatuur. Het schijnt dat veel gemeenten al met dit systeem werken en zo onwetende bijstandsgerechtigden en anderen bij huisbezoeken misleiden. Volgens de website van SoloProtect kunnen de opgenomen gesprekken keihard als bewijs worden gebruikt. De Identicom wordt op de markt gebracht met het verhaal dat “alleenwerkers”, mensen die vaak in hun eentje werken zonder collega’s in hun omgeving, het apparaat kunnen gebruiken om alarm te slaan in geval van ongelukken, onwel worden, intimidatie en agressie.

Mondje dicht

Wie als bijstandsgerechtigde thuis wel eens sociale rechercheurs over de vloer heeft gehad die als gemeentelijke detectives een veronderstelde misdaad op het spoor hopen te komen, zoals twee tandenborstels in een beker, die beseft meteen hoeveel extra ellende dit soort apparaten kan veroorzaken. Huisbezoeken van Sociale Zaken-ambtenaren zijn op zich al uitermate vervelend, zeker als daarbij dan ook nog een wapen kan worden ingezet waarmee gesprekken opgenomen kunnen worden zonder dat de baanloze daarvan op de hoogte is. Voeg daarbij dat de opgenomen gesprekken in rechtszaken tegen baanlozen mogen worden ingezet, en je hebt de poppen helemaal aan het dansen.

Zolang de Identicom een onbekend middel blijft, kunnen gemeente-ambtenaren dat verklikkersmiddel onbelemmerd toepassen. Maar als baanlozen weten dat zo’n apparaat ook door ambtenaren van hun eigen gemeente wordt gebruikt, dan verliest het wapen al snel aan effectiviteit. En ook al zou onduidelijk blijven of het apparaat in een bepaalde gemeente wordt ingezet, dan nog telt een gewaarschuwd mens voor twee. Wees op je hoede bij huisbezoeken van Sociale Zaken- en andere ambtenaren. Zoveel mogelijk mondje dicht, luidt het advies, want alles dat je zegt, kan tegen je worden gebruikt. Wie een bijstandsuitkering heeft, is in de ogen van menig Sociale Zaken-ambtenaar zo ongeveer een verdachte die het strafbare feit heeft begaan dat hij zijn hand ophoudt en thuis tussen de geraniums zit te niksen. Daar komt bij dat baanlozen omgekeerd geen alarmapparaat tot hun beschikking hebben in geval van intimidatie en agressie van de kant van Sociale Zaken-ambtenaren. Als ze worden gekort op hun uitkering, dan kunnen ze niet op een noodknop drukken, waarna de politie komt en de betrokken gemeente-ambtenaar in de boeien slaat. Maar ook zonder technische snufjes kunnen baanlozen zich redden uit bedreigende situaties als dwangarbeid en inkomensverlies, namelijk via het wapen van sociale strijd van onderop.

Harry Westerink

Overgenomen van doorbraak.eu

Bijstandsgerechtigden, kom in actie tegen de uitbuiting door Flextensie en meld je klachten!

De Flextensie-crew van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.
De Flextensie-crew van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.

Met de publicatie van een serie artikelen op deze site is een campagne op gang gekomen tegen Flextensie. Dat bedrijf stelt bijstandsgerechtigden te werk bij andere bedrijven, maar dan zonder regulier loon en arbeidsrechten. De Flextensie-constructie is een nieuwe zogenaamd vrijwillige vorm van dwangarbeid en vormt een booming business over de ruggen van baanlozen. Om de campagne tegen Flextensie te versterken is Doorbraak op zoek naar bijstandsgerechtigden die via de Flextensie-methode werken of dat dreigen te moeten gaan doen.

De Flextensie-constructie deugt van geen kant. Het is van groot belang om daartegen in actie te komen, zowel individueel als collectief. Zoals het ook noodzakelijk is om ons te verzetten tegen alle andere vormen van verplicht onbetaald werken, tegen flexwerk, tegen het rechteloos maken van arbeiders en meer in het algemeen tegen alle maatschappelijke ontwikkelingen die meer bestaansonzekerheid met zich meebrengen. Zonder strijd hebben we geen kans op succes. Zonder strijd hebben we geen kans op behoud en verbetering van de rechten en de positie die de arbeidersbeweging in de negentiende en twintigste eeuw met bloed, zweet en tranen heeft weten af te dwingen. We moeten vechten voor onze belangen, en dat geldt zeker ook voor de baanlozen onder ons. Om voor onze belangen te kunnen opkomen moeten we ons proberen te verenigen. Het is zaak om elkaar te ondersteunen, te stimuleren en te inspireren. Want eendracht maakt macht en samen staan we sterk.

Arbeidscontract

Via de Flextensie-constructie worden de loonkosten gedrukt en de arbeidsrechten verkwanseld. De baanlozen krijgen daarbij een schamele “bonus” van hooguit 2 euro per uur, die door de uitvoerders van de regeling “een stimuleringspremie” wordt genoemd, en “een premie voor arbeidsinschakeling”. Ook worden de reguliere “werkgeverslasten” ontdoken, waardoor de sociale verzekeringskassen dreigen leeg te lopen. Deze uitbuitconstructie tast niet alleen de belangen aan van mensen zonder baan, maar ook van mensen met een baan. Maar daar valt genoeg tegen te doen. Want wie op regelmatige basis werkt in een “gezagsverhouding” ten opzichte van een baas en daarvoor geld ontvangt, zoals Flextensie-werkers doen, kan via een juridische procedure bij de rechter een arbeidscontract afdwingen. Dat blijkt uit onderzoek van de wetenschapster Anja Eleveld. Baanlozen die via de Flextensie-methoden werken, kunnen dus een advocaat in de arm nemen en naar de rechter stappen. Zo kunnen ze afdwingen dat ze de positie krijgen van een reguliere arbeider met een arbeidscontract, cao-voorwaarden en minstens het minimumloon, waardoor ze los kunnen komen van het bijstandsregime met de bijbehorende disciplinering, kleinering en controle.

Het is begrijpelijk dat baanlozen vaak wat huiverig zijn om hun nek uit te steken en in verzet te komen tegen dwangarbeid en de rest van het bijstandsregime. Ze lopen immers het risico van een korting op of verlies van hun uitkering. En ze moeten toch eten en een dak boven hun hoofd hebben. Maar de ervaring leert dat juist bijstandsgerechtigden die zich mondig en strijdbaar opstellen, verslechteringen weten tegen te gaan en verbeteringen weten te bereiken. Dat is uiteraard niet eenvoudig en vereist ook moed, zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen.

Bij Doorbraak en ook bij de Bijstandsbond zijn bijstandsgerechtigden en anderen actief die graag in contact willen komen met Flextensie-baanlozen. Samen kunnen we nagaan welke kansen en wensen er liggen om strijd te leveren tegen de Flextensie-methode. Zoals via het aan de schandpaal nagelen van Flextensie door middel van het publiceren van ervaringsverhalen. En via het voeren van juridische procedures om een regulier arbeidscontract af te dwingen. Ook bijeenkomsten, demonstraties en andere acties behoren tot de mogelijkheden.

Werk jij via de Flextensie-constructie of dreig je dat te moeten gaan doen? Ken je bijstandsgerechtigden die via Flextensie werken of hebben gewerkt? Ken je mensen die zijn bedreigd met sancties of die al een strafkorting op hun uitkering opgelegd hebben gekregen omdat ze hebben geweigerd om zich te laten uitbuiten via de Flextensie-methode? Deel dan die kennis en praktijkervaringen (eventueel anoniem) en mail ons: dwangarbeid@doorbraak.eu.

Harry Westerink

(Overgenomen van doorbraak.eu)

Campagne tegen Flextensie komt op stoom

Van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.
Van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.

Begin november gingen we de strijd aan met “flextensie”, een nieuwe ‘vrijwillige’ vorm van dwangarbeid. Een maand later publiceren we “Flextensie: booming business over de ruggen van baanlozen”, een artikel over de oprichters van de BV Flextensie Nederland en hoe die het “flextensieconcept” uitrollen. Flextensie stelt bijstandsgerechtigden te werk bij reguliere bedrijven, maar dan zonder loon of arbeidsrechten. Dat is financieel voordelig voor bazen, gemeenten en natuurlijk Flextensie zelf. Het onthullende artikel veroorzaakt nogal wat ophef onder uitkeringsgerechtigden en allerlei critici, en het wordt flink verspreid via sociale media. Er verschijnen artikelen in de gevestigde media en er worden zelfs Kamervragen gesteld. En door de schijnheilige reacties van Flextensie zelf neemt de commotie alleen maar verder toe.

Zonder zuurstof dooft een vuur: come on people, fuel this fire!

Eind december komt dagblad Trouw met het artikel “Niet iedereen blij met baan plus bijstand”. Daarin doet Guus Budel, de founding godfather van Flextensie en door Trouw consequent Bludel genoemd, alle kritiek af als “politiek geraaskal”. In een bijgaand redactioneel gunt de krant Flextensie het voordeel van de twijfel. Trouw gelooft in de “goede bedoelingen” van de ondernemers, moppert een beetje over transparantie van de financiën en vindt het jammer als reguliere arbeidsplaatsen verloren zouden gaan door het “flextensieconcept”.

Het Dagblad van het Noorden publiceert daarna een schaamteloos promotiestuk voor de BV met als titel “Flextensie: verdienen naast een bijstandsuitkering”. Lokale politici en projectmanagers zalven daarin het uitbuitconcept, en er wordt maar liefst één uitkeringsgerechtigde opgevoerd als succesverhaal: die liet zich door Flextensie uitbuiten en vond een tijdelijke job.

In het streng christelijke Nederlands Dagblad (ND) krijgen de mede-oprichters van Flextensie Martine van Ommeren en Suzanne de Visser alle ruimte om de uitbuitconstructie te verdedigen via een oppervlakkig opiniestukje getiteld “Flexwerk: een leven met veel gedoe en weinig zekerheid. Dat kan anders”.

Het NRC komt ook met een artikel: “Flexwerk voor twee euro per uur”. Daarin mogen Van Ommeren en De Visser het zogenaamde “sociale ondernemingskarakter” van Flextensie promoten en brengen ze de omzetcijfers naar buiten. Om het “niet winstgedreven” karakter van de “social enterprise” te benadrukken schermen ze met het ‘schamele’ maandsalaris van 3.700 euro bruto dat ze zichzelf toekennen. De redactie blijkt zowaar drie baanlozen gevonden te hebben die het uitbuitconcept niet afkraken.

Op woensdag 25 januari publiceert Anja Eleveld, onderzoekster en docent aan de Vrije Universiteit, een rechtstechnisch artikel over de uitbuitconstructie van Flextensie. En diezelfde dag plaatst De Volkskrant het artikel “Werken voor de bijstand – en voor de gemeente” (achter de paywall), dat in feite niet meer dan een onbetaalde advertentie is.

Hengelen naar individuele ervaringen

Tijdens het schrijven van hun artikelen nemen enkele van de journalisten en redacteuren contact op met Doorbraak en DwangArbeid Nee Groningen (DANG). Wat goed zeg, zo’n inhoudelijke informatie- en gedachtenwisseling tussen pers en…. nee dus! Er wordt slechts gehengeld naar baanlozen die ervaring hebben met Flextensie. Of wij die kennen en zo ja, of we ze dan in contact kunnen brengen met de Trouw, het Dagblad van het Noorden of het NRC.

Het is net alsof het “flextensieconcept” slechts vanuit twee invalshoeken kan worden benaderd. Dat van de flextensie-uitrollers – Flextensie Nederland en de gemeenten die ermee in zee gaan – of dat van de baanloze die zonder loon en arbeidsrechten te werk wordt gesteld via de “sociale onderneming” Flextensie. Veel dwangarbeiders durven zich niet openlijk kritisch uit te laten uit angst voor financiële repercussies, ze zien geen andere manier van overleven dan ‘netjes’ ja en amen zeggen, en daardoor leiden veel interviews met flextensie-slachtoffers tot promotiepraatjes. Wij werken niet mee aan deze individualisering en depolitisering van de dwangarbeid. We leveren geen baanlozen aan journalisten, die zoeken ze zelf maar. Wij leveren alleen politieke kritiek, op dwangarbeid en in dit geval flextensie. En daar zijn de meeste journalisten dan weer nauwelijks in geïnteresseerd. ‘Kritiek’ halen ze wel in de parlementaire politiek, daar is ie tenminste niet links of van onderop.

Lees verder op de website van Doorbraak : Campagne tegen Flextensie komt op stoom