Categorie archief: Oproep

Bijstandsgerechtigde, deel je ervaring met Flextensie-tewerkstelling

Van links naar rechts: Flextensie-uitbuiters Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.
Van links naar rechts: Flextensie-uitbuiters Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.

Ook in Groningen Stad worden baanlozen tewerkgesteld via het “reïntegratie-instrument” Flextensie. De gemeente noemt het een “dienst van de gemeente” die “het eenvoudig en aantrekkelijk maakt om bijstandsgerechtigden op flexibele basis in te zetten binnen een organisatie” (pdf). Baanlozen mogen zich ‘vrijwillig’ inschrijven en tot zes maanden lang zonder loon en arbeidsrechten werken voor bedrijven en organisaties. Die betalen een vast tarief van 12,50 euro per uur (zonder ‘werkgevers’lasten) aan de gemeente. De bijstandsgerechtigde moet het doen met een premie van en of twee euro per gewerkt uur en wordt nog altijd gecontroleerd en gedisciplineerd via het bijstandsregime.

Na de start van onze campagne tegen Flextensie stelden politieke partijen enkele Kamer- en raadsvragen, maakte Flextensie de Nederlandse Vereniging van Sociale Innovatie (NVSI) deelgenoot van de de uitbuitconstructie en werd in opdracht van voormalig Staatssecretaris Jetta Klijnsma (PvdA) een non-onderzoeksrapportage gepubliceerd. Maar… waar zijn toch al die baanlozen die via Flextensie te werk werden en worden gesteld?

Want hoe gaat het nu echt in de praktijk? Hoe worden bijstandsgerechtigden benaderd en door wie? En hoe ging of gaat het hele traject in zijn werk, van inschrijving tot tewerkstelling? Hoe is het om zonder loon en arbeidsrechten te moeten werken? Wordt er druk uitgeoefend om ‘vrijwillig’ deel te nemen aan Flextensie? Hoe is het als je na maanden hard werken toch geen contract met loon krijgt? Als het voorgestelde perspectief van uit de bijstand geraken en in een regulier betaalde baan terecht komen niet uitkomt?

Wij willen heel graag in contact komen met bijstandsgerechtigden die hun ervaringen (eventueel anoniem) met ons willen delen. Met die ervaringsverhalen en/of publicaties kunnen we samen de Flextensie-praktijk blootleggen en gemeenten, organisaties en bedrijven die deze dwangarbeidconstructie gebruiken onder druk zetten. Want Flextensie moet worden afgeschaft en daar kunnen we samen voor knokken.

Heb jij gewerkt via Flextensie? Ben je benaderd om te werken via Flextensie? Ken jij iemand die bij Flextensie heeft gewerkt? Ken je bedrijven of organisaties die gebruik maken van Flextensie-baanlozen? Mail ons dan: dwangarbeid@doorbraak.eu.

Puk Pent
Bart de Baan

Logo

(Overgenomen van Doorbraak.eu)

Advertenties

1 mei, Den Haag: blok van baanlozen, flexwerkers en flexhuurders tijdens 1 mei-demonstratie van FNV

 

Spandoek

Doorbraak en de Bond Precaire Woonvormen (BPW) hebben het initiatief genomen om tijdens de landelijke 1 mei-demonstratie van de FNV in Den Haag een blok te gaan vormen van baanlozen, flexwerkers en flexhuurders. Met een apart blok willen we duidelijk maken dat baanlozen, flexwerkers en flexhuurders zich van onderop organiseren, voor hun belangen strijden en daarbij ook successen boeken. De 1 mei-viering begint om 14:00 uur met verzamelen op het Malieveld. Het blok van baanlozen-, flexwerkers- en flexhuurders verzamelt daar ook. Op die plek begint een programma met muziek en sprekers. Vanaf 15:00 uur nemen we als blok deel aan de FNV-demonstratie. We roepen alle baanlozen, flexwerkers en flexhuurders op om tijdens de 1 mei-viering hun stem te laten horen.

Blok van onderop
Dinsdag 1 mei
Vanaf 14:00 uur
Malieveld
Den Haag
Facebook

Er zullen sprekers zijn van onder andere We Want Woonruimte, de Bond Precaire Woonvormen en Doorbraak.

Op 1 mei, de internationale dag van de arbeid, vieren we het binnenhalen van de resultaten van de strijd voor een rechtvaardige, gelijkwaardige en solidaire samenleving, zonder racisme, zonder kapitalisme en zonder patriarchaat. Dankzij die strijd werd in Nederland onder meer de kinderarbeid afgeschaft, de achturige werkdag ingevoerd en een stelsel van sociale zekerheid opgezet. Ook kwam er een systeem van sociale woningbouw tot stand. Met dergelijke afgedwongen compromissen hoopten de machthebbers de sociale onvrede te kunnen inkapselen en de arbeidersklasse te kunnen integreren via overleg tussen bazen en vakbondsleiders. Hedendaagse kleine organisaties als de BPW en Doorbraak boeken succesjes in de strijd van onderop tegen flexhuur en tegen dwangarbeid voor baanlozen.

Sinds veertig jaar neemt de baanloosheid enorm toe en blijkt het kapitalisme in een structurele crisis te zijn beland. Om de winsten van de bedrijven voldoende hoog te houden komen neo-liberale ideologen met oplossingen die niet alleen in Nederland, maar overal ter wereld worden toegepast. Vandaag de dag wordt de verzorgingsstaat afgebroken en de repressieve strafstaat opgebouwd. Ons bestaan wordt steeds meer precair gemaakt. De loonkosten worden gedrukt, de huurprijzen omhoog gestuwd, de arbeid en de huur geflexibiliseerd, en de arbeids- en huurrechten verkwanseld. Gratis werken in de vorm van dwangarbeid wordt verplicht gesteld, op straffe van verlies van de uitkering. De machthebbers proberen met een verdeel-en-heerspolitiek de betaald werkenden en de baanlozen tegen elkaar uit te spelen, en ook de huiseigenaren tegenover de huurders, en de witte Nederlanders tegenover de bruine en zwarte Nederlanders. Mensen zonder verblijfsrecht worden maatschappelijk uitgesloten. Racisme van de staat en op straat is enorm toegenomen. De seksistische loonkloof tussen mannen en vrouw blijft bestaan. Vrouwen verrichten nog steeds de meeste reproductieve arbeid en mantelzorg. En parlementair links blijft gevangen zitten in de neo-liberale logica van het managen van voor het kapitalisme “onbruikbaren” en “onproductieven”.

Wij hebben genoeg van deze ontwikkelingen. Wij zijn baanlozen, flexwerkers en flexhuurders. Wij eisen bestaanszekerheid op, een leefbaar inkomen en goede en betaalbare woonruimte. We laten ons niet gek maken door het arbeidsethos dat ons wordt opgedrongen. We zijn het zat om uitgebuit te worden en om met anderen te concurreren in de kapitalistische oorlog van allen tegen allen. De stad waar we leven, is van ons allen en dus geen speeltuin voor de rijken. Wij willen: hogere lonen en uitkeringen, lagere huur, geen disciplinering van baanlozen, flexwerkers en flexhuurders, geen racisme en seksisme. Niet morgen, maar nu!

Vorig jaar op 1 mei was er bij de FNV-demonstratie een vergelijkbaar blok met organisaties van onderop. Bekijk hier het beeldverslag. Ook de meeste speeches van toen zijn terug te bekijken en te lezen op onze site, zoals die van Vloerwerk, De Bijstandsbond, IMWU, de BPW en Doorbraak.

Bond Precaire Woonvormen
Doorbraak

Flyer, voorkant
Flyer, achterkant

(Overgenomen van doorbraak.eu)

Bijstand op Maat: wij pakken onze ruimte!

Klijnsma en Gijsbertsen op 3 juli in Groningen.

Drie juli 2017 is een slechte maandag voor baanlozen in Groningen Stad. Demissionair staatssecretaris Klijnsma (PvdA) komt op bezoek om de beschikking te tekenen voor het twee jaar durende experiment Bijstand op Maat (BoM). Met veel poeha en gejuich introduceren staat en gemeente Groningen één groot ‘wetenschappelijk’ reïntegratietraject. Met de onderzoeksresultaten kan de Participatiewet worden aangescherpt. Daar is de aanjager van het project, Groenlinks-wethouder Gijsbertsen, duidelijk over: “Het experiment is geslaagd als er over twee jaar voldoende aanknopingspunten zijn om de wetgeving te veranderen…”. Met het vooruitzicht van – weer – een uiterst neo-liberaal rechtse coalitie aan de macht, is het onwaarschijnlijk dat die veranderingen goed uit zullen pakken voor baanlozen en uitkeringsgerechtigden.

“Bijstand op maat: U krijgt de ruimte!”

September 2017: 8.600 bijstandsgerechtigde Stadjers ontvangen per brief een uitnodiging om vrijwillig mee te doen met het experiment en een voorlichtingsbijeenkomst te bezoeken. In totaal 750 bijstandsgerechtigden kunnen op vrijwillig basis in vijf groepen deelnemen aan het BoM-experiment. Welke ruimte krijgen baanlozen daarbij? We nemen de groepen even kort door.

Groep 1: hoeft niet meer verplicht te solliciteren en mee te doen aan allerlei andere reïntegratietrajecten.
Groep 2: krijgt persoonlijke (intensieve!) begeleiding. Daarvoor worden twee zogenaamde ervaringsdeskundigen ingezet als begeleiders.
Groep 3: mag twee jaar lang geld verdienen en vijftig procent daarvan houden, tot een maximum van 199 euro per maand.
Groep 4: mag kiezen aan welke “behandeling” ze mee willen doen: groep 1, 2 of 3.
Groep 5: is de “vergelijkingsgroep”. Het bijstandsregime blijft zoals het is (aan alle verplichtingen moet worden voldaan). Deelnemers aan groep 5 vullen drie vragenlijsten in van de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) en krijgen daarvoor twee waardebonnen van elke vijftig euro. Dat trekt mensen vast over de streep…

Groep 1: lekker zelf doen

De ontheffing van de sollicitatieplicht kan als een bevrijding voelen. Niet meer solliciteren op banen waarin je niet wilt of kunt werken. Of op banen die je toch niet kunt krijgen omdat er nu eenmaal teveel (gratis) baanlozen zijn waaruit bazen kunnen kiezen. Geen sancties kunnen krijgen omdat je sollicitaties niet goed genoeg zijn of omdat je te weinig hebt gesolliciteerd is best fijn. Je wordt niet meer gedwongen, maar geniet ineens alle vertrouwen van staat en gemeente. “Van de stok naar de wortel”, zo zou Klijnsma het verwoorden. Overigens moet je tijdens het BoM-onderzoek wel ‘vrijwillig’ solliciteren. Sterker nog, jouw pogingen om betaald werk te vinden zullen met grote regelmaat worden onderzocht op effectiviteit. Waarbij nooit de structurele baanloosheid, maar altijd jouw inzet en motivatie onder de loep worden genomen.

Groep 2: lekker zelf doen met een “ervaringsdeskundige” in je nek

Hè wat fijn, eindelijk iemand die naar je luistert. Iemand die jouw gevoel en problemen serieus neemt. Problemen die in de weg staan van het uitstromen uit de bijstand. Of aan het aanvaarden van het leven van een armoedige uitkering en je toch dienstbaar opstellen in “de maatschappij”. Want aan de arbeidsmoraal van bijstandsgerechtigden mag toch nog wel een beetje worden gesleuteld en ook het ‘voor wat hoor wat’- principe kan nog ietsjes meer als vanzelfsprekend worden ervaren. (Daar werk je normaal immers ook al ‘vrijwillig’ aan mee, bijvoorbeeld door het werken op een onbetaalde werkervaringsplek of het leveren van een ‘tegenprestatie’.) Daar ga je samen met een speciale persoon aan werken. De professionele begeleider is iemand die ook in de bijstand heeft gezeten en samen met jou op zoek gaat naar wat jij wil. Deze betaalde ervaringsdeskundige staat ‘dichter’ bij jou, want deelt de bijstandservaring. Dat moet jou een idee van veiligheid geven. Een idee van oprechte betrokkenheid. Zodat je, gesterkt door die warme aandacht, vanuit jezelf heel hard op zoek gaat naar een (flex)baan, ‘staats’-vrijwilligerswerk of een eigen onderneming start.

Bijstandsgerechtigden ‘mogen’ zomaar geld verdienen en houden. Dit is niet nieuw. Zoek de verschillen: “inkomsten uit arbeid tot 25 procent van deze inkomsten, met een maximum van € 201,00 per maand, voor zover hij algemene bijstand ontvangt, waarbij voor een persoon die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt geldt dat die inkomsten gedurende ten hoogste zes maanden niet tot de middelen worden gerekend en dat dit naar het oordeel van het college moet bijdragen aan zijn arbeidsinschakeling.” – Participatiewet artikel 31 lid 2 sub n

Groep 3: lekker zelf geld verdienen

Een verhoging van je bijstandsuitkering met 199 euro per maand, wie wil dat niet? Uitkeringen zijn immers conform de gevoerde inkomenspolitiek structureel te laag. Je gaat er net niet van dood en je moet maar leren te overleven in armoede. Dat heb je natuurlijk aan je onrendabele baanloosheid te danken. Want iedereen kan toch geld verdienen? Binnen het BoM-project mag je dat ook doen. Als zelfstandig ondernemer, in een (flex)baantje of tsja, bedenk maar iets. Alles wat je doet is namelijk op geld waardeerbaar. (Daar worden Groningse bijstandsgerechtigden keihard op aangepakt.) En extra mooi: voor elke 199 euro per maand die jij gedurende het twee jaar durende BoM-onderzoek bij elkaar werkt, gaat er eenzelfde bedrag naar de lokale overheid. Jouw inspanning spekt mooi ook de gemeentekas.

Groep 4: lekker zelf kiezen hoe jij jezelf gaat disciplineren

Oh jee, keuzestress! Als je zelf mag kiezen aan welke behandeling je jezelf mag blootstellen, dan kan dat eventjes bijzonder voelen. Die andere bijstandsgerechtigden zijn al in een groepje geplaatst. Dat zal niet zonder reden zijn. Dan pasten ze vast niet goed in jouw groep. Jij wel. Jij mag kiezen hoe jij jezelf twee jaar lang in dienst stelt van de gemeente en universiteit. Hoe jij twee jaar lang keihard gaat werken. Ga je de gemeentekas spekken? Lekker aan de slag met een ervaringsdeskundige? Lekker niet meer verplicht, maar helemaal vrijwillig solliciteren? Lekker werken in een (flex)baan of vrijwilligersplekje waarvan je nu nog denkt dat je helemaal zelf bepaalt waar die flexbaan of vrijwilligersplek is? Maar lees de uitnodiging nog eens goed, dan zie je dat je bent ingeloot. Dus zo bijzonder ben je niet. Je bent gewoon een casus; bijstandsgerechtigde nummer zoveel die voldoet aan bepaalde criteria. Alle proefkonijnen zijn ingeloot.

Groep 5: lekker in het bijstandsregime vragenlijsten invullen

Jij mag niet meedoen aan die andere groepen. Je bent ingeloot in de groep mensen waarvan wordt gedacht dat ze met de belofte van honderd euro aan waardebonnen een paar heel persoonlijke vragenlijsten invullen. Jouw functie binnen het onderzoek is het simpel. Jij zit nog altijd onder de plak van het bijstandsregime. Je moet aan alle verplichtingen blijven voldoen, zoals verplicht solliciteren, een verplichte ‘tegenprestatie’ leveren, aan de verplichte taaleis voldoen, verplicht vrijwilligerswerk doen. En onbetaald en rechteloos ‘werkervaring’ opdoen in bijvoorbeeld de uitbuitconstructie Flextensie of binnen een “participatiebaan”.

Jouw antwoorden op vragen worden naast de antwoorden op vragen van de mensen uit die andere groepjes gelegd (heel gedoe hoor, wat die betaalde wetenschappers doen). Je zult vragen moeten beantwoorden die gaan over je gevoel, je gezondheid, dagelijkse activiteiten, zelfredzaamheid, contact met vrienden, familie en buurt, bijstandsverplichtingen, financiële situatie et cetera. Het zou zomaar een beetje kunnen lijken op de vragenlijst die je kreeg van het Kansen in Kaart-project (KiK) (Dit screeningsproject van bijstandsgerechtigden loopt nog steeds: meedoen is vrijwillig. Veel mensen weigeren begrijpelijkerwijs hun deelname.

Oproep: pak onze ruimte!

De uitbuitconstructie Flextensie lijkt redelijk kansloos als wij ons daar niet vrijwillig voor lenen. Hetzelfde geldt voor dit experiment. Stel je voor dat we niet meedoen. Massaal weigeren om als proefkonijn twee jaar lang keihard te moeten werken voor de gemeente en de universiteit. Dan is er geen experiment. Want dit is niet wat wij nodig hebben. Dit experiment is niet in ons collectief belang! Wij weigeren om mee te werken aan het aanscherpen van de Participatiewet. Aan de afbraak van de sociale zekerheid onder de almaar groeiende repressieve strafstaat. Aan de flexibilisering van arbeid en loon. Aan het loskoppelen van arbeid en loon. Aan nog meer gratis arbeid door baanlozen! Dus, pak jouw ruimte, pak onze ruimte en doe niet mee!

Heb jij een uitnodiging ontvangen om deel te nemen aan Bijstand op Maat? Wil je ons dan laten weten wat je daarmee hebt gedaan? Twijfel je over deelname? Laat het ons weten. Dan kunnen we er samen over praten. Mail: dwangarbeidneegroningen@gmail.com of bel de DANG-telefoon: 06 57335239.

DANG