Categorie archief: Oproep

Bijstand op Maat: wij pakken onze ruimte!

Klijnsma en Gijsbertsen op 3 juli in Groningen.

Drie juli 2017 is een slechte maandag voor baanlozen in Groningen Stad. Demissionair staatssecretaris Klijnsma (PvdA) komt op bezoek om de beschikking te tekenen voor het twee jaar durende experiment Bijstand op Maat (BoM). Met veel poeha en gejuich introduceren staat en gemeente Groningen één groot ‘wetenschappelijk’ reïntegratietraject. Met de onderzoeksresultaten kan de Participatiewet worden aangescherpt. Daar is de aanjager van het project, Groenlinks-wethouder Gijsbertsen, duidelijk over: “Het experiment is geslaagd als er over twee jaar voldoende aanknopingspunten zijn om de wetgeving te veranderen…”. Met het vooruitzicht van – weer – een uiterst neo-liberaal rechtse coalitie aan de macht, is het onwaarschijnlijk dat die veranderingen goed uit zullen pakken voor baanlozen en uitkeringsgerechtigden.

“Bijstand op maat: U krijgt de ruimte!”

September 2017: 8.600 bijstandsgerechtigde Stadjers ontvangen per brief een uitnodiging om vrijwillig mee te doen met het experiment en een voorlichtingsbijeenkomst te bezoeken. In totaal 750 bijstandsgerechtigden kunnen op vrijwillig basis in vijf groepen deelnemen aan het BoM-experiment. Welke ruimte krijgen baanlozen daarbij? We nemen de groepen even kort door.

Groep 1: hoeft niet meer verplicht te solliciteren en mee te doen aan allerlei andere reïntegratietrajecten.
Groep 2: krijgt persoonlijke (intensieve!) begeleiding. Daarvoor worden twee zogenaamde ervaringsdeskundigen ingezet als begeleiders.
Groep 3: mag twee jaar lang geld verdienen en vijftig procent daarvan houden, tot een maximum van 199 euro per maand.
Groep 4: mag kiezen aan welke “behandeling” ze mee willen doen: groep 1, 2 of 3.
Groep 5: is de “vergelijkingsgroep”. Het bijstandsregime blijft zoals het is (aan alle verplichtingen moet worden voldaan). Deelnemers aan groep 5 vullen drie vragenlijsten in van de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) en krijgen daarvoor twee waardebonnen van elke vijftig euro. Dat trekt mensen vast over de streep…

Groep 1: lekker zelf doen

De ontheffing van de sollicitatieplicht kan als een bevrijding voelen. Niet meer solliciteren op banen waarin je niet wilt of kunt werken. Of op banen die je toch niet kunt krijgen omdat er nu eenmaal teveel (gratis) baanlozen zijn waaruit bazen kunnen kiezen. Geen sancties kunnen krijgen omdat je sollicitaties niet goed genoeg zijn of omdat je te weinig hebt gesolliciteerd is best fijn. Je wordt niet meer gedwongen, maar geniet ineens alle vertrouwen van staat en gemeente. “Van de stok naar de wortel”, zo zou Klijnsma het verwoorden. Overigens moet je tijdens het BoM-onderzoek wel ‘vrijwillig’ solliciteren. Sterker nog, jouw pogingen om betaald werk te vinden zullen met grote regelmaat worden onderzocht op effectiviteit. Waarbij nooit de structurele baanloosheid, maar altijd jouw inzet en motivatie onder de loep worden genomen.

Groep 2: lekker zelf doen met een “ervaringsdeskundige” in je nek

Hè wat fijn, eindelijk iemand die naar je luistert. Iemand die jouw gevoel en problemen serieus neemt. Problemen die in de weg staan van het uitstromen uit de bijstand. Of aan het aanvaarden van het leven van een armoedige uitkering en je toch dienstbaar opstellen in “de maatschappij”. Want aan de arbeidsmoraal van bijstandsgerechtigden mag toch nog wel een beetje worden gesleuteld en ook het ‘voor wat hoor wat’- principe kan nog ietsjes meer als vanzelfsprekend worden ervaren. (Daar werk je normaal immers ook al ‘vrijwillig’ aan mee, bijvoorbeeld door het werken op een onbetaalde werkervaringsplek of het leveren van een ‘tegenprestatie’.) Daar ga je samen met een speciale persoon aan werken. De professionele begeleider is iemand die ook in de bijstand heeft gezeten en samen met jou op zoek gaat naar wat jij wil. Deze betaalde ervaringsdeskundige staat ‘dichter’ bij jou, want deelt de bijstandservaring. Dat moet jou een idee van veiligheid geven. Een idee van oprechte betrokkenheid. Zodat je, gesterkt door die warme aandacht, vanuit jezelf heel hard op zoek gaat naar een (flex)baan, ‘staats’-vrijwilligerswerk of een eigen onderneming start.

Bijstandsgerechtigden ‘mogen’ zomaar geld verdienen en houden. Dit is niet nieuw. Zoek de verschillen: “inkomsten uit arbeid tot 25 procent van deze inkomsten, met een maximum van € 201,00 per maand, voor zover hij algemene bijstand ontvangt, waarbij voor een persoon die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt geldt dat die inkomsten gedurende ten hoogste zes maanden niet tot de middelen worden gerekend en dat dit naar het oordeel van het college moet bijdragen aan zijn arbeidsinschakeling.” – Participatiewet artikel 31 lid 2 sub n

Groep 3: lekker zelf geld verdienen

Een verhoging van je bijstandsuitkering met 199 euro per maand, wie wil dat niet? Uitkeringen zijn immers conform de gevoerde inkomenspolitiek structureel te laag. Je gaat er net niet van dood en je moet maar leren te overleven in armoede. Dat heb je natuurlijk aan je onrendabele baanloosheid te danken. Want iedereen kan toch geld verdienen? Binnen het BoM-project mag je dat ook doen. Als zelfstandig ondernemer, in een (flex)baantje of tsja, bedenk maar iets. Alles wat je doet is namelijk op geld waardeerbaar. (Daar worden Groningse bijstandsgerechtigden keihard op aangepakt.) En extra mooi: voor elke 199 euro per maand die jij gedurende het twee jaar durende BoM-onderzoek bij elkaar werkt, gaat er eenzelfde bedrag naar de lokale overheid. Jouw inspanning spekt mooi ook de gemeentekas.

Groep 4: lekker zelf kiezen hoe jij jezelf gaat disciplineren

Oh jee, keuzestress! Als je zelf mag kiezen aan welke behandeling je jezelf mag blootstellen, dan kan dat eventjes bijzonder voelen. Die andere bijstandsgerechtigden zijn al in een groepje geplaatst. Dat zal niet zonder reden zijn. Dan pasten ze vast niet goed in jouw groep. Jij wel. Jij mag kiezen hoe jij jezelf twee jaar lang in dienst stelt van de gemeente en universiteit. Hoe jij twee jaar lang keihard gaat werken. Ga je de gemeentekas spekken? Lekker aan de slag met een ervaringsdeskundige? Lekker niet meer verplicht, maar helemaal vrijwillig solliciteren? Lekker werken in een (flex)baan of vrijwilligersplekje waarvan je nu nog denkt dat je helemaal zelf bepaalt waar die flexbaan of vrijwilligersplek is? Maar lees de uitnodiging nog eens goed, dan zie je dat je bent ingeloot. Dus zo bijzonder ben je niet. Je bent gewoon een casus; bijstandsgerechtigde nummer zoveel die voldoet aan bepaalde criteria. Alle proefkonijnen zijn ingeloot.

Groep 5: lekker in het bijstandsregime vragenlijsten invullen

Jij mag niet meedoen aan die andere groepen. Je bent ingeloot in de groep mensen waarvan wordt gedacht dat ze met de belofte van honderd euro aan waardebonnen een paar heel persoonlijke vragenlijsten invullen. Jouw functie binnen het onderzoek is het simpel. Jij zit nog altijd onder de plak van het bijstandsregime. Je moet aan alle verplichtingen blijven voldoen, zoals verplicht solliciteren, een verplichte ‘tegenprestatie’ leveren, aan de verplichte taaleis voldoen, verplicht vrijwilligerswerk doen. En onbetaald en rechteloos ‘werkervaring’ opdoen in bijvoorbeeld de uitbuitconstructie Flextensie of binnen een “participatiebaan”.

Jouw antwoorden op vragen worden naast de antwoorden op vragen van de mensen uit die andere groepjes gelegd (heel gedoe hoor, wat die betaalde wetenschappers doen). Je zult vragen moeten beantwoorden die gaan over je gevoel, je gezondheid, dagelijkse activiteiten, zelfredzaamheid, contact met vrienden, familie en buurt, bijstandsverplichtingen, financiële situatie et cetera. Het zou zomaar een beetje kunnen lijken op de vragenlijst die je kreeg van het Kansen in Kaart-project (KiK) (Dit screeningsproject van bijstandsgerechtigden loopt nog steeds: meedoen is vrijwillig. Veel mensen weigeren begrijpelijkerwijs hun deelname.

Oproep: pak onze ruimte!

De uitbuitconstructie Flextensie lijkt redelijk kansloos als wij ons daar niet vrijwillig voor lenen. Hetzelfde geldt voor dit experiment. Stel je voor dat we niet meedoen. Massaal weigeren om als proefkonijn twee jaar lang keihard te moeten werken voor de gemeente en de universiteit. Dan is er geen experiment. Want dit is niet wat wij nodig hebben. Dit experiment is niet in ons collectief belang! Wij weigeren om mee te werken aan het aanscherpen van de Participatiewet. Aan de afbraak van de sociale zekerheid onder de almaar groeiende repressieve strafstaat. Aan de flexibilisering van arbeid en loon. Aan het loskoppelen van arbeid en loon. Aan nog meer gratis arbeid door baanlozen! Dus, pak jouw ruimte, pak onze ruimte en doe niet mee!

Heb jij een uitnodiging ontvangen om deel te nemen aan Bijstand op Maat? Wil je ons dan laten weten wat je daarmee hebt gedaan? Twijfel je over deelname? Laat het ons weten. Dan kunnen we er samen over praten. Mail: dwangarbeidneegroningen@gmail.com of bel de DANG-telefoon: 06 57335239.

DANG

Advertenties

1 mei, Amsterdam: blok van baanlozen en flexwerkers tijdens 1 mei-demonstratie van FNV

De flyer (onderaan een grotere versie).

Doorbraak heeft het initiatief genomen om tijdens de 1 mei-demonstratie van de FNV in Amsterdam een blok te gaan vormen van baanlozen en flexwerkers. De 1 mei-viering van de vakbond staat in het teken van “echte banen”. Met een apart blok willen we duidelijk maken dat er ook “echte” baanlozen en flexwerkers zijn die zichzelf organiseren en voor hun belangen strijden. De 1 mei-viering begint om 13:00 uur met verzamelen op het Jonas Daniël Meijerplein, waar het beeld van de Dokwerker staat. Het baanlozen- en flexwerkersblok verzamelt ook op dat plein, op de hoek van de Hortusplantsoenbrug. Om 13:00 uur begint op die plek een programma van en voor baanlozen en flexwerkers. Vanaf 14:00 uur nemen we als blok deel aan de FNV-demonstratie. We roepen alle baanlozen en flexwerkers op om tijdens de 1 mei-viering hun stem te laten horen.

Blok van baanlozen en flexwerkers
tijdens 1 mei-viering
Maandag 1 mei
Vanaf 13:00 uur
Hoek van Hortusplantsoenbrug
en Jonas Daniël Meijerplein
Amsterdam
Facebook-event

Op 1 mei, de internationale dag van de arbeid, vieren we het binnenhalen van de resultaten van de strijd voor een rechtvaardige, gelijkwaardige en solidaire samenleving, zonder racisme, zonder kapitalisme en zonder patriarchaat. Dankzij die strijd werd in Nederland de kinderarbeid afgeschaft, de achturige werkdag ingevoerd en een stelsel van sociale zekerheid opgezet. Met die afgedwongen compromissen hoopten de machthebbers de sociale onvrede te kunnen inkapselen en de arbeidersklasse te kunnen integreren via overleg tussen bazen en vakbondsleiders.

Sinds veertig jaar neemt de baanloosheid enorm toe en blijkt het kapitalisme in een structurele crisis te zijn beland. Om de winsten van de bedrijven voldoende hoog te houden komen neo-liberale ideologen met oplossingen die niet alleen in Nederland, maar overal ter wereld worden toegepast. Vandaag de dag wordt de verzorgingsstaat afgebroken, de repressieve strafstaat opgebouwd, de loonkosten gedrukt, de arbeid geflexibiliseerd, de arbeidsrechten verkwanseld, en de baanlozen gestigmatiseerd. Gratis werken in de vorm van dwangarbeid wordt verplicht gesteld, op straffe van verlies van de uitkering. De machthebbers proberen met een verdeel-en-heerspolitiek de betaald werkenden en de baanlozen tegen elkaar uit te spelen, en ook de witte Nederlanders tegenover de bruine en zwarte Nederlanders. Mensen zonder verblijfsrecht worden maatschappelijk uitgesloten. Parlementair links blijft gevangen zitten in de neo-liberale logica van het managen van voor het kapitalisme “overtolligen” en “onproductieven”.

Wij hebben genoeg van deze ontwikkelingen. Wij zijn baanlozen en flexwerkers. Wij eisen bestaanszekerheid op, goed onderdak en een leefbaar inkomen. We willen met respect worden behandeld. We laten ons niet gek maken door het arbeidsethos dat ons van alle kanten wordt opgedrongen. We zijn het zat om ons suf te solliciteren naar banen die er toch niet zijn, en om met anderen te concurreren in de kapitalistische oorlog van allen tegen allen. Wij willen: hogere lonen en uitkeringen, vrije arbeidskeuze, arbeidsrechten, een einde aan de propaganda van het arbeidsethos, geen dwangarbeid, geen sancties, geen inlichtingenplicht, geen hetze en repressie tegen baanlozen, migranten en anderen aan de onderkant van de samenleving. Niet morgen, maar nu!

Harry Westerink

Download hier de flyer in pdf.


Voorkant van de flyer.
Achterkant van de flyer.

(Overgenomen van doorbraak.eu)

Bijstandsgerechtigden, kom in actie tegen de uitbuiting door Flextensie en meld je klachten!

De Flextensie-crew van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.
De Flextensie-crew van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.

Met de publicatie van een serie artikelen op deze site is een campagne op gang gekomen tegen Flextensie. Dat bedrijf stelt bijstandsgerechtigden te werk bij andere bedrijven, maar dan zonder regulier loon en arbeidsrechten. De Flextensie-constructie is een nieuwe zogenaamd vrijwillige vorm van dwangarbeid en vormt een booming business over de ruggen van baanlozen. Om de campagne tegen Flextensie te versterken is Doorbraak op zoek naar bijstandsgerechtigden die via de Flextensie-methode werken of dat dreigen te moeten gaan doen.

De Flextensie-constructie deugt van geen kant. Het is van groot belang om daartegen in actie te komen, zowel individueel als collectief. Zoals het ook noodzakelijk is om ons te verzetten tegen alle andere vormen van verplicht onbetaald werken, tegen flexwerk, tegen het rechteloos maken van arbeiders en meer in het algemeen tegen alle maatschappelijke ontwikkelingen die meer bestaansonzekerheid met zich meebrengen. Zonder strijd hebben we geen kans op succes. Zonder strijd hebben we geen kans op behoud en verbetering van de rechten en de positie die de arbeidersbeweging in de negentiende en twintigste eeuw met bloed, zweet en tranen heeft weten af te dwingen. We moeten vechten voor onze belangen, en dat geldt zeker ook voor de baanlozen onder ons. Om voor onze belangen te kunnen opkomen moeten we ons proberen te verenigen. Het is zaak om elkaar te ondersteunen, te stimuleren en te inspireren. Want eendracht maakt macht en samen staan we sterk.

Arbeidscontract

Via de Flextensie-constructie worden de loonkosten gedrukt en de arbeidsrechten verkwanseld. De baanlozen krijgen daarbij een schamele “bonus” van hooguit 2 euro per uur, die door de uitvoerders van de regeling “een stimuleringspremie” wordt genoemd, en “een premie voor arbeidsinschakeling”. Ook worden de reguliere “werkgeverslasten” ontdoken, waardoor de sociale verzekeringskassen dreigen leeg te lopen. Deze uitbuitconstructie tast niet alleen de belangen aan van mensen zonder baan, maar ook van mensen met een baan. Maar daar valt genoeg tegen te doen. Want wie op regelmatige basis werkt in een “gezagsverhouding” ten opzichte van een baas en daarvoor geld ontvangt, zoals Flextensie-werkers doen, kan via een juridische procedure bij de rechter een arbeidscontract afdwingen. Dat blijkt uit onderzoek van de wetenschapster Anja Eleveld. Baanlozen die via de Flextensie-methoden werken, kunnen dus een advocaat in de arm nemen en naar de rechter stappen. Zo kunnen ze afdwingen dat ze de positie krijgen van een reguliere arbeider met een arbeidscontract, cao-voorwaarden en minstens het minimumloon, waardoor ze los kunnen komen van het bijstandsregime met de bijbehorende disciplinering, kleinering en controle.

Het is begrijpelijk dat baanlozen vaak wat huiverig zijn om hun nek uit te steken en in verzet te komen tegen dwangarbeid en de rest van het bijstandsregime. Ze lopen immers het risico van een korting op of verlies van hun uitkering. En ze moeten toch eten en een dak boven hun hoofd hebben. Maar de ervaring leert dat juist bijstandsgerechtigden die zich mondig en strijdbaar opstellen, verslechteringen weten tegen te gaan en verbeteringen weten te bereiken. Dat is uiteraard niet eenvoudig en vereist ook moed, zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen.

Bij Doorbraak en ook bij de Bijstandsbond zijn bijstandsgerechtigden en anderen actief die graag in contact willen komen met Flextensie-baanlozen. Samen kunnen we nagaan welke kansen en wensen er liggen om strijd te leveren tegen de Flextensie-methode. Zoals via het aan de schandpaal nagelen van Flextensie door middel van het publiceren van ervaringsverhalen. En via het voeren van juridische procedures om een regulier arbeidscontract af te dwingen. Ook bijeenkomsten, demonstraties en andere acties behoren tot de mogelijkheden.

Werk jij via de Flextensie-constructie of dreig je dat te moeten gaan doen? Ken je bijstandsgerechtigden die via Flextensie werken of hebben gewerkt? Ken je mensen die zijn bedreigd met sancties of die al een strafkorting op hun uitkering opgelegd hebben gekregen omdat ze hebben geweigerd om zich te laten uitbuiten via de Flextensie-methode? Deel dan die kennis en praktijkervaringen (eventueel anoniem) en mail ons: dwangarbeid@doorbraak.eu.

Harry Westerink

(Overgenomen van doorbraak.eu)