1 mei, Den Haag: blok van baanlozen, flexwerkers en flexhuurders tijdens 1 mei-demonstratie van FNV

 

Spandoek

Doorbraak en de Bond Precaire Woonvormen (BPW) hebben het initiatief genomen om tijdens de landelijke 1 mei-demonstratie van de FNV in Den Haag een blok te gaan vormen van baanlozen, flexwerkers en flexhuurders. Met een apart blok willen we duidelijk maken dat baanlozen, flexwerkers en flexhuurders zich van onderop organiseren, voor hun belangen strijden en daarbij ook successen boeken. De 1 mei-viering begint om 14:00 uur met verzamelen op het Malieveld. Het blok van baanlozen-, flexwerkers- en flexhuurders verzamelt daar ook. Op die plek begint een programma met muziek en sprekers. Vanaf 15:00 uur nemen we als blok deel aan de FNV-demonstratie. We roepen alle baanlozen, flexwerkers en flexhuurders op om tijdens de 1 mei-viering hun stem te laten horen.

Blok van onderop
Dinsdag 1 mei
Vanaf 14:00 uur
Malieveld
Den Haag
Facebook

Er zullen sprekers zijn van onder andere We Want Woonruimte, de Bond Precaire Woonvormen en Doorbraak.

Op 1 mei, de internationale dag van de arbeid, vieren we het binnenhalen van de resultaten van de strijd voor een rechtvaardige, gelijkwaardige en solidaire samenleving, zonder racisme, zonder kapitalisme en zonder patriarchaat. Dankzij die strijd werd in Nederland onder meer de kinderarbeid afgeschaft, de achturige werkdag ingevoerd en een stelsel van sociale zekerheid opgezet. Ook kwam er een systeem van sociale woningbouw tot stand. Met dergelijke afgedwongen compromissen hoopten de machthebbers de sociale onvrede te kunnen inkapselen en de arbeidersklasse te kunnen integreren via overleg tussen bazen en vakbondsleiders. Hedendaagse kleine organisaties als de BPW en Doorbraak boeken succesjes in de strijd van onderop tegen flexhuur en tegen dwangarbeid voor baanlozen.

Sinds veertig jaar neemt de baanloosheid enorm toe en blijkt het kapitalisme in een structurele crisis te zijn beland. Om de winsten van de bedrijven voldoende hoog te houden komen neo-liberale ideologen met oplossingen die niet alleen in Nederland, maar overal ter wereld worden toegepast. Vandaag de dag wordt de verzorgingsstaat afgebroken en de repressieve strafstaat opgebouwd. Ons bestaan wordt steeds meer precair gemaakt. De loonkosten worden gedrukt, de huurprijzen omhoog gestuwd, de arbeid en de huur geflexibiliseerd, en de arbeids- en huurrechten verkwanseld. Gratis werken in de vorm van dwangarbeid wordt verplicht gesteld, op straffe van verlies van de uitkering. De machthebbers proberen met een verdeel-en-heerspolitiek de betaald werkenden en de baanlozen tegen elkaar uit te spelen, en ook de huiseigenaren tegenover de huurders, en de witte Nederlanders tegenover de bruine en zwarte Nederlanders. Mensen zonder verblijfsrecht worden maatschappelijk uitgesloten. Racisme van de staat en op straat is enorm toegenomen. De seksistische loonkloof tussen mannen en vrouw blijft bestaan. Vrouwen verrichten nog steeds de meeste reproductieve arbeid en mantelzorg. En parlementair links blijft gevangen zitten in de neo-liberale logica van het managen van voor het kapitalisme “onbruikbaren” en “onproductieven”.

Wij hebben genoeg van deze ontwikkelingen. Wij zijn baanlozen, flexwerkers en flexhuurders. Wij eisen bestaanszekerheid op, een leefbaar inkomen en goede en betaalbare woonruimte. We laten ons niet gek maken door het arbeidsethos dat ons wordt opgedrongen. We zijn het zat om uitgebuit te worden en om met anderen te concurreren in de kapitalistische oorlog van allen tegen allen. De stad waar we leven, is van ons allen en dus geen speeltuin voor de rijken. Wij willen: hogere lonen en uitkeringen, lagere huur, geen disciplinering van baanlozen, flexwerkers en flexhuurders, geen racisme en seksisme. Niet morgen, maar nu!

Vorig jaar op 1 mei was er bij de FNV-demonstratie een vergelijkbaar blok met organisaties van onderop. Bekijk hier het beeldverslag. Ook de meeste speeches van toen zijn terug te bekijken en te lezen op onze site, zoals die van Vloerwerk, De Bijstandsbond, IMWU, de BPW en Doorbraak.

Bond Precaire Woonvormen
Doorbraak

Flyer, voorkant
Flyer, achterkant

(Overgenomen van doorbraak.eu)

Advertenties

Armoede niet aanpakken, maar verzachten met “sociale koelkasten”

Logo.

Groot nieuws voor alle mensen in woonwijk De Hoogte in Groningen: in het kader van de armoede-gewenning en het tegengaan van voedselverspilling is de eerste “sociale koelkast” geplaatst! Die kan door iedereen worden gevuld met kliekjes of bijna verspilde etenswaren, waarna het voedsel anoniem door hongerige mensen kan worden bekeken, besnuffeld, desgewenst meegenomen en natuurlijk opgegeten. Honger door armoede…

Armoede schijnt iets te zijn waar we maar mee moeten leren leven volgens de academisch geschoolde initiatiefneemster van dit enige plannetje en de raadsleden Jan Pieter Loopstra (PvdA) en Emile Zirkzee (D66) die het adopteerden. Alsof armoede een natuurlijk verschijnsel is! Armoede bij de wortel aanpakken – denk bijvoorbeeld aan hogere uitkeringen of gratis toegang tot allerlei middelen van bestaan – is politiek onwenselijk en dus inherent onmogelijk, maar er is wel altijd alle ruimte voor dit soort paternalistische ‘armoedeverlichtende’ projectjes.

Ik zie het helemaal voor me: in armere wijken schieten straks de “sociale koelkasten” als paddenstoelen uit de grond. Naast eten laten de gulle wij-zijn-tegen-voedselverspilling-en-honger gevers ook lieve kattebelletjes achter.

“Lieve anoniem, hoop dat je hier blij mee bent. Nu hoef je niet meer te dumpsterdiven. Geniet ervan!”

“Beste, deze ovenschotel door en door verhitten want anders krijg je last van salmonella. En als je oven het niet doet: de schotel kan ook in de magnetron of au-bain-marie worden opgewarmd.”

“Hallo wijkgenoot, we kennen elkaar wel niet, maar ik hoop dat je het eten lekker vindt. Ik heb met je te doen, want wat moet het vervelend zijn om zo arm te zijn dat je niet eens fatsoenlijk eten kunt kopen! PS: mijn peuter heeft een fleurige tekening voor jullie gemaakt. Voor op je lege koelkast.”

“Hoi, hoi, wij wensen jullie het allerbeste toe! Wij kregen deze maaltijden niet weggewerkt, de porties in het restaurant zijn erg groot. Ieder pondje gaat door het mondje, dat weten jullie ook wel. Hahaha, sorry, een grapje moet kunnen. Maar we hopen oprecht dat jullie deze exquise maaltijd kunnen waarderen.”

“Ik wil graag een tip meegeven: minder vlees eten is beter voor het milieu en je budget en daarom heb ik een heerlijke bloemkoolcurry gemaakt. Eet smakelijk.”

“Hallo mens, want dat ben je hoor. Ja jij, je kunt er vast helemaal niets aan doen dat je gebruik maakt van deze koelkast. En ik ook niet, of nou ja, ik stem meestal GroenLinks en die hebben het beste voor met minima. Hoe dan ook, eet smakelijk en oh ja, iedere vrijdag kun je gratis bij het Free Café komen eten. Dan koken we met nog net niet weggegooid voedsel.”

“Hi, deze uitdeelverpakking met chocolade (sorry, mijn vriend at alle Snickers en Bounty’s al op) is bedoeld voor een gezin. Het lijkt me zo vervelend dat je kinderen niet kunnen trakteren op hun verjaardag en het is misschien niet zo gezond, maar iets is beter dan niets.”

De koelkast in kwestie staat in centrum Edanz, waar studio’s te huur zijn voor “bijvoorbeeld workshops, dans, yoga of meditatie, atelierruimten, flexwerkplekken en vergader-, therapie-, en sessieruimten”. Dit centrum promoot daarnaast ook volkomen kritiekloos onbetaalde ‘vrijwillige’ tewerkstelling van bijstandsgerechtigden.

De website van Edanz toont een clubje witte ‘happy happy’ mensen. Het is ook echt fijn, hoor, als mensen lekker in hun velletje zitten en samen fijne dingen willen doen! Samen mediteren, trommelen, knutselen, ondernemen, therapie volgen, netwerken. Yeah!

Ik zie zo voor me hoe de koelkast met een ingetogen ceremonieel is geplaatst. En hoe er iedere dag wordt gekeken of er wel iets in zit. Hoe er op de zijkant een corveerooster voor schoonmaak geplakt zit. Mensen die aan elkaar vragen wat ze in de koelkast hebben gelegd. “Welk briefje heb jij erbij geschreven?” Hoe ze uiteindelijk zelf die voedingsmiddelen maar opeten, want al die hongerige arme mensen komen het maar niet ophalen. En dat er, nou zeg, wat raar, ondanks de koelkast steeds meer mensen naar de voedselbank gaan! “Hoe kan dat nou toch…? We bedoelen het zo goed!”

Spelregels.

Beste “sociale koelkast”-mensen, jullie lijken te denken dat samen delen van boven naar beneden een oplossing is, dat de politiek gecreëerde armoede door jullie vrijblijvende liefdadigheid een beetje dragelijker wordt voor de mensen die eronder moeten lijden. Jullie goede bedoelingen zijn ergens zelfs aandoenlijk. Maar zo giftig! En misschien is mijn oordeel voorbarig of zelfs hard te noemen, maar ik heb mijn buik vol van academici en clubjes die armoede actief depolitiseren en vrijwillig meedenken en meedoen met de overheid en met politici van neo-liberale partijen die voor de armoede en honger verantwoordelijk zijn.

Ik hoop met heel mijn hart dat het bij één “sociale koelkast” blijft.

Puk Pent

(Overgenomen van doorbraak.eu)

Vluchteling krijgt geen taalles maar dwangarbeid, ‘vrijwilligerswerk’ en strafkortingen

Logo cliëntenraad Amstelveen.

Meer en meer worden vluchtelingen ingezet als onbetaalde arbeidskrachten in het kader van de Participatiewet. Bedrijven en instellingen besparen zo flink op loonkosten. Wil Roode van de Vrijwilligersraad Minima Amstelveen (VMA) tekende het onderstaande verhaal op van een vluchteling die te maken kreeg met dwangarbeid, ‘vrijwilligerswerk’ en een fikse strafkorting op zijn bijstandsuitkering toen hij in de ogen van het reïntegratiebedrijf onvoldoende meewerkte.

Wie denkt aan Jamaica, denkt aan een tropisch eiland met mooie stranden, wuivende palmbomen, cocktails en de hele dag reggae muziek. Een waar paradijs op aarde. Maar voor mensen die op Jamaica homo, lesbisch of transgender zijn is het eiland een ware hel. Ze zijn vogelvrij en krijgen geen bescherming. Homo’s mogen straffeloos in elkaar geslagen worden of vermoord. Ouders van lhbt-kinderen zetten daarom regelmatig hun kinderen het huis uit, omdat ze bang zijn dat hun huis in de fik wordt gestoken. Veel homo’s leven daarom op straat een rechteloos bestaan en zijn aan de goden overgeleverd.

Meneer P. vertelt dat hij als homo ruim vijf jaar op Jamaica op straat heeft geleefd. Hij is daar gered door de organisatie J-flag die op het eiland opkomt voor de belangen en de rechten van lhbt’s. Dankzij deze organisatie kon hij het eiland ontvluchten en is hij in Nederland terecht gekomen. Een land dat bekend staat om het respect dat men heeft voor álle mensen en dus ook voor homo’s.

P. kwam in 2015 naar Nederland en heeft eerst een jaar in een azc gewoond. In mei 2016 is hij in Amstelveen gehuisvest. Hij begint vol goede moed aan zijn taalscholing bij VluchtelingenWerk. Hij wil de taal goed leren en aan zijn toekomst werken. Maar al gauw moet hij zich van de klantmanager melden bij het reïntegratiebedrijf Matchez. Daar zegt zijn contactpersoon dat hij zo snel mogelijk aan het werk moet. P. zegt dat hij graag wil werken maar eerst de Nederlandse taal goed wil leren. Helaas zegt zijn contactpersoon dat het leren van de taal in zijn geval niet zo belangrijk is, want hij spreekt goed Engels.

P. begrijpt dat hij iets moet doen en vraagt of hij buiten schooltijd kan werken in een baan die bij hem past. De medewerker van Matchez vertelt hem dat hij daar niets over in te brengen heeft en dat Matchez bepaalt waar hij gaat werken. Zo krijgt hij zijn eerste baan aangeboden bij een hotel in de housekeeping. Een stressvolle baan waarin hij in hoog tempo hotelkamers moet schoonmaken. De werktijden zijn van acht uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags. Dat is op tijden dat hij op school had moeten zitten. Hij houdt het precies één dag vol. Hij is te langzaam en de manager is niet tevreden. P. wil naar school.

Hij moet bij Matchez op het matje komen. Hij zegt tegen de medewerker daar dat het werk onder schooltijd is en te zwaar. Wederom zegt de medewerker dat school niet belangrijk is, maar werken wel. Aan het feit dat P. evenals andere vluchtelingen tienduizend euro heeft moeten lenen bij DUO heeft Matchez geen boodschap. Werken zal hij. En als hij dat niet doet, dan zal hij voor straf geen uitkering meer krijgen.

Dus krijgt hij een andere baan aangeboden in de schoonmaakbranche. Dit keer bij de KPMG, waar hij met een grote machine langs verschillende ruimten moet om producten aan te vullen. Hier moet hij om vijf uur ’s ochtends beginnen. Hij krijgt instructies van een collega die het maar vervelend vindt dat P. Engels praat. Maar ja, hij heeft nog niet echt de gelegenheid gekregen om Nederlands te leren. P. probeert de machine te bedienen, maar dat lukt hem niet echt. Het blijkt heel zwaar werk te zijn en hij heeft onvoldoende kracht om de machine onder controle te krijgen. Dus ook bij deze werkgever houdt P. het na een dag voor gezien.

En natuurlijk moet hij ook weer op het matje komen. Dit keer krijgt hij te horen dat hij, nu hij voor de tweede keer werk heeft geweigerd, een afstemming krijgt. Dat is gemeentelijk jargon voor straf. P. krijgt drie maanden lang de helft van de uitkering: februari, maart en april. Hij is ten einde raad en wendt zich tot VluchtelingenWerk, maar die raden hem af om bezwaar aan te tekenen tegen het besluit.

P., die gewend is om zich onder barre omstandigheden te redden, heeft gelukkig wat centjes opzij gelegd. Daarmee houdt hij zich in leven. En als hij na de drie maanden weer zijn volledige uitkering krijgt plus nog vakantiegeld, lost hij zo goed mogelijk de ontstane schulden af.

P. moet weer naar Matchez, naar dezelfde medewerker die hem twee keer werk wilde laten doen dat hij niet aankan. Voor de eerste keer vraagt die medewerker aan hem wat hij dán voor werk wil doen. P. zegt dat hij graag met ouderen wil werken. Als hij als vrijwilliger gaat werken, levert hij toch ook zijn bijdrage aan de samenleving? Zorgen voor ouderen lijkt hem mooi werk en dat past ook goed bij hem. In eerste instantie krijgt hij te horen dat dat niet mogelijk is, maar dan haalt hij er een collega bij en die zegt dat hij iets voor hem heeft: bij Zorg Samen kan hij als vrijwilliger bij ouderen thuis schoonmaken. Dat lijkt hem wel wat.

Na twee inwerkdagen door een heel aardige medewerkster van Zorg Samen weet hij precies wat er van hem wordt verwacht. De werkzaamheden kan hij bovendien combineren met school, dus alles lijkt helemaal goed. P. doet erg zijn best, omdat hij wil aantonen dat hij graag wil werken als het maar iets is waar hij blij van wordt. Hij mag drie maanden blijven als vrijwilliger, maar dan krijgt hij te horen dat zijn Nederlands onvoldoende is om hem een betaalde baan aan te bieden. Ondanks het feit dat iedereen heel tevreden is met zijn werk zit er dus geen betaalde baan voor hem in. Maar Zorg Samen heeft wel drie maanden lang kunnen profiteren van een gratis thuishulp. De VMA heeft een klacht ingediend.

Wil Roode
(Dit is een iets geredigeerde versie van het verslag op de Facebook-pagina van de VMA)

(Overgenomen van doorbraak.eu)