Tagarchief: Inspraak

Inspraak in Groningen over de mindfuck van de participatie-ideologie (met video)

flyer
flyer

Vanmiddag gaf Tanja Willems namens Doorbraak en Dwangarbeid Nee Groningen (DANG) een strijdbare inspraak-reactie op een vergadering over het armoedebeleid van de Groningse raadscommissie Werk & Inkomen. Hier haar integrale tekst en onderaan een video-opname.

Hallo, hier ben ik weer. Ik ben Tanja, heb een uitkering en een bewindvoerder en ik ben actief bij Doorbraak en Dwangarbeid Nee Groningen. DANG is een actiegroep voor en door bijstandsgerechtigden en sympathisanten. We verzetten ons tegen dwangarbeid en tegen elke vorm van disciplinering, stigmatisering en criminalisering van baanlozen. Ik sta hier omdat wij samen de stukken over het armoedebeleid hebben gelezen. En we stonden paf!

Armoede heeft kennelijk helemaal niets meer te maken met absurd lage uitkeringen. Nee, armoede is volgens de gemeente een kwestie van beleving! Armoede is een individuele ervaring! En om deze “armoede-beleving” te kunnen meten willen zij met ons praten. Dat gebeurt ook bij de ‘Kansen in Kaart’-gesprekken , waarbij nog meer persoonlijke informatie kan worden los gepeuterd.

Want om armoede te accepteren moeten wij anders gaan denken. En om dat te bereiken moeten wij gaan “participeren”! Want “niet-participeren” is volgens de politiek dé oorzaak van armoede. Wij hebben geen baan. Leven volgens de politiek ineens buiten de maatschappij. Als wij ons nu nuttig en gewillig opstellen, dan nemen wij zelf de oorzaak van armoede weg.

Wij worden gepusht om vrijwillig en onbetaald werk te gaan doen. Bij organisaties, instellingen, arme wijken en straten. Want, zo is de gedachte, als wij “participeren”, dan “verdienen” we een plekje in hun wereld. In die maatschappij die ons uitsluit en uitbuit op basis van kleur en gender. En als we dan mee mogen doen, negeren wij plotsklaps ons gebrek aan kwalitatief voedsel, de bizar stijgende woonlasten en onbetaalbare gezondheidszorg. Dan leggen we ons neer bij armoede en accepteren het bijstandsregime. Zo berusten wij in ons overleven.

Om deze mindfuck te stimuleren, zet de gemeente in op “armoede-verlichtende ondersteuning”. Kapitaalkrachtigen worden aangemoedigd om aan liefdadigheid te doen. Dit ontziet de gemeentelijke kas en geeft beiden goede pr! En zo krijgen armoede-cultiverende personen, organisaties en bedrijven alle ruimte. Van voedselbanken en “kledingzaken” voor absolute minima tot de Stadjerspas. Van “Minima bellen minima” tot festivals als “Voor niets gaat de zon op”. Deze bullshit wordt iedereen door de strot geduwd. Want wij moeten “met zijn allen” met armoede leren leven!

De Participatiewet als “armoedebestrijding”! Het wordt als wonderolie geslikt!

Maar niet door ons!
Wij pikken dit niet!
Wij willen dit niet!
Armoede is illegaal!
Stop de repressie!
Verhoog de uitkeringen!

Dank voor jullie aandacht en tot een volgende keer.

Tanja Willems

Advertenties

Groningse inspraak-reactie: “Stop de keukentafelgesprekken!”

Stukje van de flyer voor de actie van 29 juni (zie onderaan).
Stukje van de flyer voor de actie van 29 juni (zie onderaan).

Woensdag sprak Tanja Willems namens DwangArbeid Nee Groningen (DANG), waarin ook Doorbraak deelneemt, in bij een vergadering van de raadscommissie Werk en Inkomen. Er werd volop geprutteld en gekibbeld over de Participatiewet en de keukentafelgesprekken, en het bleef volstrekt onduidelijk wat Groningse uitkeringsgerechtigden nu precies te wachten staat. Hier video en daaronder de integrale tekst van de inspraakreactie.

Hoi, hier ben ik weer. Ik ben Tanja, ik heb een uitkering en ben actief bij Doorbraak en DwangArbeid Nee Groningen. Ik las het stuk Voortgang uitvoering motie ‘Weten waar kwaliteiten liggen’” (pdf) en daar heb ik het volgende over te zeggen.

Jullie hebben het over arbeidspotentieel en dat is jullie gereedschapskist. Uitkeringsgerechtigde Stadjers zijn daarin het gereedschap. Dat gereedschap wordt beoordeeld op nuttigheid en inzetbaarheid binnen jullie enge idee van een maatschappij.

Wij moeten onze rechtmatige uitkeringen niet langer als een recht zien, maar als een gunst. En als dank-je-wel voor die gunst moeten we ons wederkerig inzetten. Daar bedoel ik mee, dat we onszelf moeten opleggen, de door de bezuinigingen en andere politieke ontmantelingen veroorzaakte gaten, op te vullen. Door ons bijvoorbeeld zogenaamd ‘vrijwillig’ in te doen laten passen in onbetaalde arbeid in wijken of andere plekken.

Om het gereedschap te keuren worden er onder andere keukentafelgesprekken ingezet. Het gereedschap moet zichzelf van voeten tot kop laten bepotelen en bemeten. Een keukentafelgesprek vindt bij mensen thuis plaats. Dat is intimiderend en ook gevaarlijk. Niet voor de uitvoerder van het gesprek, maar gevaarlijk voor de uitkeringsgerechtigde. Want alle informatie wordt tegen ons gebruikt.

Wat er werkelijk gebeurt is dat uitkeringsgerechtigden een collectief stuk gereedschap zijn. Zijn we nuttig voor de gemeente, dan worden we gebruikt binnen onbetaalde arbeidsplekken of verplichte vrijwilligersplaatsen.

Zijn we niet nuttig voor de gemeente, dan worden we net zo hard gedisciplineerd: door voortdurende dreiging met sancties, kortingen, boetes, controle, reïntegratiecarrousels et cetera.

Dit is de geperfectioneerde liberale sociaal-democratie. De gemeente is er niet voor uitkeringsgerechtigde mensen. Uitkeringsgerechtigde mensen moeten er voor de gemeente zijn.

Dit is onverteerbaar en ik pik dit niet! Ik laat mij niet gedwongen bekloppen en bemeten. Ik ben geen stuk gereedschap in jullie kistje. Ik wil dit niet!
– Stop die disciplinering!
– Stop de keukentafelgesprekken!
– Stop de gereedschapskisten!
– Stop het controle-apparaat!
– Stop de armoede, verhoog de uitkeringen!

Dank voor jullie aandacht. Oh ja, en tot maandag 29 juni hé! Waagplein, kwart over twee, “Baas aan eigen keukentafel!”

Tanja Willems
Doorbraak en DANG