Categorie archief: Verzet

#Video Toespraken tijdens manifestatie baanlozen – en flexwerkersblok, 1 mei 2017

Tekst van de toespraak: Doorbraak: “samen strijden tegen uitbuiting, onderdrukking en uitsluiting”

Tekst van de toespraak: Bond Precaire Woonvormen: “fuck flex!”

Tekst van de toespraak: Vloerwerk: “samen bij de baas op bezoek gaan en een eis stellen”

Tekst van de toespraak: Bijstandsbond: “we moeten maar eens kappen met dwangarbeid”

IMWU: “vechten voor de rechten van arbeidsmigranten”
Gisteren was er een korte manifestatie vooraf aan het blok van baanlozen en flexwerkers tijdens de 1 mei-demonstratie van de FNV in Amsterdam. Naast vijf andere sprekers zou ook Faisol Iskandar, voorzitter van de Indonesian Migrant Workers Union (IMWU), het woord voeren. Zijn toespraak ging helaas niet door, maar gelukkig hebben we hier wel de tekst ervan, uit het Engels vertaald.

De dag van de arbeid is een dag waarop we de collectieve strijd van arbeiders herdenken en laten herleven, een strijd die al tweehonderd jaar voortgaat. Er is veel bereikt, maar er is ook nog veel om voor te vechten.

Namens de Indonesian Migrant Workers Union wil ik jullie allemaal uitnodigen om samen met ons mee te doen in de strijd voor sociale bescherming en voor het behoud van de menselijke waardigheid van alle arbeiders. Iedereen is verschillend, op zijn eigen manier, maar we zouden dit verschil moeten zien als de basis voor sociale verrijking en niet voor discriminatie op grond van religie, gender, etniciteit of door de positie van al dan niet papieren hebben. De strijd voor de bescherming van arbeiders en voor menselijke waardigheid is niet alleen gericht op arbeiders die in fabrieken en kantoren werken, maar ook op arbeiders die in privéhuishoudens werken, in de zorgsector, in de vervoerssector, in het groenonderhoud en in de bouwsector. Ook is er strijd van en voor arbeiders die baanloos zijn geraakt vanwege racisme op de arbeidsmarkt.
Lees verder: IMWU: “vechten voor de rechten van arbeidsmigranten”

Campagne tegen Flextensie komt op stoom

Van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.
Van links naar rechts: Suzanne de Visser, Guus Budel en Martine van Ommeren.

Begin november gingen we de strijd aan met “flextensie”, een nieuwe ‘vrijwillige’ vorm van dwangarbeid. Een maand later publiceren we “Flextensie: booming business over de ruggen van baanlozen”, een artikel over de oprichters van de BV Flextensie Nederland en hoe die het “flextensieconcept” uitrollen. Flextensie stelt bijstandsgerechtigden te werk bij reguliere bedrijven, maar dan zonder loon of arbeidsrechten. Dat is financieel voordelig voor bazen, gemeenten en natuurlijk Flextensie zelf. Het onthullende artikel veroorzaakt nogal wat ophef onder uitkeringsgerechtigden en allerlei critici, en het wordt flink verspreid via sociale media. Er verschijnen artikelen in de gevestigde media en er worden zelfs Kamervragen gesteld. En door de schijnheilige reacties van Flextensie zelf neemt de commotie alleen maar verder toe.

Zonder zuurstof dooft een vuur: come on people, fuel this fire!

Eind december komt dagblad Trouw met het artikel “Niet iedereen blij met baan plus bijstand”. Daarin doet Guus Budel, de founding godfather van Flextensie en door Trouw consequent Bludel genoemd, alle kritiek af als “politiek geraaskal”. In een bijgaand redactioneel gunt de krant Flextensie het voordeel van de twijfel. Trouw gelooft in de “goede bedoelingen” van de ondernemers, moppert een beetje over transparantie van de financiën en vindt het jammer als reguliere arbeidsplaatsen verloren zouden gaan door het “flextensieconcept”.

Het Dagblad van het Noorden publiceert daarna een schaamteloos promotiestuk voor de BV met als titel “Flextensie: verdienen naast een bijstandsuitkering”. Lokale politici en projectmanagers zalven daarin het uitbuitconcept, en er wordt maar liefst één uitkeringsgerechtigde opgevoerd als succesverhaal: die liet zich door Flextensie uitbuiten en vond een tijdelijke job.

In het streng christelijke Nederlands Dagblad (ND) krijgen de mede-oprichters van Flextensie Martine van Ommeren en Suzanne de Visser alle ruimte om de uitbuitconstructie te verdedigen via een oppervlakkig opiniestukje getiteld “Flexwerk: een leven met veel gedoe en weinig zekerheid. Dat kan anders”.

Het NRC komt ook met een artikel: “Flexwerk voor twee euro per uur”. Daarin mogen Van Ommeren en De Visser het zogenaamde “sociale ondernemingskarakter” van Flextensie promoten en brengen ze de omzetcijfers naar buiten. Om het “niet winstgedreven” karakter van de “social enterprise” te benadrukken schermen ze met het ‘schamele’ maandsalaris van 3.700 euro bruto dat ze zichzelf toekennen. De redactie blijkt zowaar drie baanlozen gevonden te hebben die het uitbuitconcept niet afkraken.

Op woensdag 25 januari publiceert Anja Eleveld, onderzoekster en docent aan de Vrije Universiteit, een rechtstechnisch artikel over de uitbuitconstructie van Flextensie. En diezelfde dag plaatst De Volkskrant het artikel “Werken voor de bijstand – en voor de gemeente” (achter de paywall), dat in feite niet meer dan een onbetaalde advertentie is.

Hengelen naar individuele ervaringen

Tijdens het schrijven van hun artikelen nemen enkele van de journalisten en redacteuren contact op met Doorbraak en DwangArbeid Nee Groningen (DANG). Wat goed zeg, zo’n inhoudelijke informatie- en gedachtenwisseling tussen pers en…. nee dus! Er wordt slechts gehengeld naar baanlozen die ervaring hebben met Flextensie. Of wij die kennen en zo ja, of we ze dan in contact kunnen brengen met de Trouw, het Dagblad van het Noorden of het NRC.

Het is net alsof het “flextensieconcept” slechts vanuit twee invalshoeken kan worden benaderd. Dat van de flextensie-uitrollers – Flextensie Nederland en de gemeenten die ermee in zee gaan – of dat van de baanloze die zonder loon en arbeidsrechten te werk wordt gesteld via de “sociale onderneming” Flextensie. Veel dwangarbeiders durven zich niet openlijk kritisch uit te laten uit angst voor financiële repercussies, ze zien geen andere manier van overleven dan ‘netjes’ ja en amen zeggen, en daardoor leiden veel interviews met flextensie-slachtoffers tot promotiepraatjes. Wij werken niet mee aan deze individualisering en depolitisering van de dwangarbeid. We leveren geen baanlozen aan journalisten, die zoeken ze zelf maar. Wij leveren alleen politieke kritiek, op dwangarbeid en in dit geval flextensie. En daar zijn de meeste journalisten dan weer nauwelijks in geïnteresseerd. ‘Kritiek’ halen ze wel in de parlementaire politiek, daar is ie tenminste niet links of van onderop.

Lees verder op de website van Doorbraak : Campagne tegen Flextensie komt op stoom

Flextensie, de nieuwe ‘vrijwillige’ vorm van dwangarbeid

Flexkandidaten.
Flexkandidaten.

Vorige week plaatsten we in onze rubriek “Nieuws elders” een bericht over politici in Hoorn die vraagtekens zetten bij “flextensie”, een concept waarbij bazen die tijdelijk personeel nodig hebben uitkeringsgerechtigden kunnen inhuren tegen een vast uurtarief van 11,75 euro. Die baanlozen gaan dan aan de slag zonder loon of arbeidsrechten. Kortom: dwangarbeid.

Het concept is heel simpel. Flextensie werkt op basis van inhuur. Een baas kan ons, bijstandsgerechtigden, inhuren voor veelal tijdelijk werk. Zonder enige verplichting, behalve het betalen van een overeengekomen uurtarief aan het bedrijf “Flextensie”. Dat uurtarief, gebaseerd op het minimumuurloon plus werkgeverslasten, varieert van 11,75 tot 12 euro per uur.

Wij, de dwangarbeiders, ‘verdienen’ anderhalf tot twee euro per uur, en dat wordt ons uitbetaald door Flextensie. Het bedrijf steekt ongeveer een derde van het inhuurtarief in de eigen zak en wat er overblijft gaat naar de gemeentekas als besparing op de uitkeringslasten. Met andere woorden: wij worden geacht te werken zonder loon, arbeidsrechten, CAO of baangarantie om zo onze uitkering te bekostigen.

Het verhuren en uitbuiten wordt met de bekende uitgekauwde drogredenen aan ons versleten: “De bijstandsgerechtigde doet werkervaring op, maakt meer kans op een baan, is onder de mensen en moet toch iets met zijn tijd”. Het weigeren van dwangarbeid via Flextensie wordt, voor zover we weten, nog niet bestraft met sancties. We mogen onszelf dus op ‘vrijwillige’ basis laten uitbuiten!

Koppelbazen

Hoorn is niet de enige gemeente die via deze “sociale onderneming” met haar concept flextensie een “baanlozenbestand” aan de dwangarbeid zet. Ook Delfzijl doet het. Ja, dat is die gemeente van het “fit voor werk”-schandaal waarbij baanlozen in de supermarkt verplicht moesten winkelen en dan alles weer terug moesten leggen. En ook Appingedam en Loppersum, Drechterland, Enkhuizen, Koggenland, Medemblik, Opmeer, Stede Broec, Albrandswaard, Almere, Borsele, Goes, Kapelle, Noord-Beveland en Reimerswaal, Ooststellingwerf, Utrecht (“Flextensie maakt ook flexibel werken lonend!”),Purmerend, en Zaanstad voeren onze precarisering verder op via flextensie.

Volgens de website van Flextensie zijn er ook samenwerkingsverbanden met Alphen aan den Rijn, Barendrecht, Beemster, Edam-Volendam, Emmen, Groningen, Houten, IJsselstein, Kaag en Braassem, Landsmeer, Leidschendam-Voorburg, Leeuwarden, Lopik, Nieuwegein, Nieuwkoop, Oostzaan, Ridderkerk, Vianen, Voorschoten-Wassenaar, Waterland en Zeevang en met het bedrijf IBN Arbeidsintegratie.

De meeste bazen lopen niet echt te koop met hun gebruik van flextensie. Zo zou het grote schoonmaakbedrijf Asito zich volgens de website Locus verheugen op de samenwerking met Flextensie, maar is dat op de eigen website nergens terug te vinden. Ook bij navraag laat men daarover verder niets los.

Isoleren en onderdrukken

In het huidige neo-liberale kapitalisme worden we allemaal als solitaire individuen bezien. Als baanlozen worden we behandeld als economische entiteiten en beoordeeld op ons arbeids- en loonvermogen. Er wordt gekeken hoe productief we in potentie zouden kunnen zijn ten dienste van het kapitaal, en welk zetje we nodig hebben om te erkennen dat we onze baanloze status aan onszelf te danken hebben. Om onszelf te gaan zien als niets anders dan een economisch nuttige of onnuttige arbeidskracht. Om onszelf ‘vrijwillig’ voor de karretjes van ambtenaren, reïntegratiebedrijven en andere bazen te laten spannen.

Het ‘vrijwillige’ karakter van flextensie is welbewust. Het werkt individualisering verder in de hand en isoleert ons van potentiële bondgenoten. We worden dagelijks blootgesteld aan de terreur van sociale diensten, stigmatiserende media en politiek. We worden bang gemaakt en bang gehouden. Er kan in die context bezien geen sprake zijn van een werkelijk vrijwillige deelname aan de rechteloze uitbuitplaatsen van Flextensie. Bazen en organisaties die flextensie-overeenkomsten aangaan, mogen dan schermen met begrippen als “sociaal investeren”, maar feitelijk doen ze snoeihard mee aan het disciplineren en verarmen van baanlozen.

Vanuit de campagnes van de FNV en de SP tegen “werken zonder loon” en “verdringing” wordt er geen tegengas gegeven aan deze constructies, die ruim binnen de Participatiewet vallen. Feitelijk doet men met het concept flextensie precies waarvoor die wet bedoeld is: de ongelijkwaardige machtsverhoudingen op de arbeidsmarkt versterken. Alles wordt uit de kast gehaald om onze bestaansonzekerheid in stand te houden, te vergroten en te exploiteren. Staat en kapitaal kunnen immers niet zonder onze arbeidsreserves.

Werkweigering

Willen we deze structurele uitbuiting en onderdrukking stoppen, dan kunnen we dat samen doen. Weiger te werken voor de flextensie-uitbuiters. Solliciteer niet op flextensie-vacatures. Schrijf je ook niet in bij de organisatie Flextensie. Waarschuw elkaar voor Flextensie en informeer anderen.

Ken jij bedrijven of organisaties die samenwerken met Flextensie? Ken jij mensen die via Flextensie werken of hebben gewerkt? Ken je mensen die wel degelijk zijn bedreigd met sancties of een maatregel kregen opgelegd omdat ze de Flextensie-uitmelking hebben geweigerd? Deel die kennis en praktijkervaringen (eventueel anoniem) en mail ons: dwangarbeid@doorbraak.eu.

Puk Pent en Bart de Baan

(Overgenomen van doorbraak.eu )